Mikro wystawa Dużych zdjęć ładnych roślin z latającym światłem… oraz koncert The Complainer w witrynie Bęca to najbardziej oczekiwane wydarzenia tegorocznej Nocy Muzeów w Warszawie! Wojt3k Kucharczyk mówiąc o swoim nocnym/mrocznym wcieleniu tłumaczy: normalnie mrok to mrok, ale według mnie jest to raczej kondensacja światła - żeby je zobaczyć trzeba mieć dookoła siebie mrok. Dodatkowo MR OK można czytać jako MISTER OKAY...

Natomiast o swojej działalności fotograficznej Wojt3k mówi tak: Nie uważam się za fotografa. Po prostu miałem taki pomysł i fotograficzny aparat pomógł mi go zrealizować. (...) Nie polowałem na rośliny, nie mam pojęcia jakie to gatunki i jak brzmią ich łacińskie nazwy. Ogrodnikiem jestem początkującym. Patrzyłem na to, co mi się podobało. Szkoda, że na zdjęciach nie można pokazać zapachu, z temperaturą powietrza jest nieco łatwiej. Latające światło pewnie powinno coś symbolizować. Być może.

WOJCIECH KUCHARCZYK: MR OK
koncert + fotografie z serii Duże zdjęcia ładnych roślin z latającym światłem
koncert: 19.05, wieczorem (w MR OKu)
wystawa: od 19.05-10.06.2012
miejsce: Warszawa, Bęc Zmiana, ul. Mokotowska 65

Wojciech Kucharczyk (ur. 1969) – artysta, który używa muzyki, dźwięku, obrazu, ruchu i wielu innych elementów. Założyciel legendarnej wytwórni – kolektywu mik.musik.!. Jako muzyk działa w zespole Mołr Drammaz, retro*sex*galaxy, ale przede wszystkim jako The Complainer. Wydał ponad 40 płyt. Kiedyś robił sporo wystaw, teraz do tego wraca. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Mieszka i pracuje w Skoczowie. Podróżuje.

thecomplainer.mikmusik.org
facebook.com/WojciechKucharczykOfficial

Czy można stworzyć obraz wielu obrazów – to główne pytanie wystawy Sum is equal to the difference prezentującej fotografie młodego pokolenia twórców urodzonych w latach 80. Prezentuje artystów sztuk wizualnych, których łączą lata urodzenia, a różnią sposoby patrzenia i interpretacji świata. Fotografia walcząc o status sztuki musiała odpowiadać na zarzuty sprowadzające jej rolę do mechanicznej, wręcz bezrefleksyjnej rejestracji. Dzisiaj wyzwanie stanowi rozpowszechnienie medium oraz jego masowe użycie, wytwarzanie obrazów stało się społeczną praktyką, narzędziem komunikacji i interakcji. Odpowiedzi i komentarzy na temat dzisiejszego statusu fotografii-sztuki szukamy w twórczości artystów i ich obrazach fotograficznych – uważają kuratorki projektu. Wystawie towarzyszy wydawnictwo Fundacji No Local z reprodukcjami prac artystów biorących udział w projekcie. Każdy egzemplarz może posłużyć też jako baza umożliwiająca stworzenie wystawy według prywatnego konceptu w dowolnym miejscu i czasie. Artyści biorący udział w wystawie: Piotr Bekas, Tomasz Dubiel, Magdalena Kmiecik, Monika Kmita, Aleksandra Loska, Bartek Lurka, Kaśka Maniak, Dawid Misiorny, Piotr Niepsuj, Witek Orski, Krzysztof Pacholak, Kuba Ryniewicz, Weronika Ławniczak, Łukasz Wierzbowski.

czas: 25.05–16.06
miejsce: Kraków, No Local, ul. Sławkowska 14, II piętro 

<<< Z wystawy Sum is equal to the difference

Celem 50-osobowych warsztatów Re.kreacja jest przekształcenie przestrzeni parku niedaleko Wydziału Architektury przy użyciu materiałów recyklingowych. Każda grupa autorska będzie miała za zadanie samodzielną realizację własnego projektu koncepcyjnego. W ten sposób powstaną instalacje, które staną się tymczasowym elementem aranżacji parku.
– Warsztaty Re.kreacja mają charakter proekologiczny, dlatego też kładziemy duży nacisk na to, aby wykorzystać przy budowaniu i projektowaniu materiały z recyklingu. Uczestnicy warsztatów będą opracowywać koncepcje w oparciu o wybrany materiał. Wstępnie proponujemy wykorzystanie następujących materiałów: kontenery skrzynkowe, butelki „PET”, sznurki, linki, tkaniny, europalety, drewno przetworowe – wymieniają pomysłodawcy z koła naukowego URBANator .
Warsztaty to także okazja do skorzystania z rady doświadczonych dizajnerów takich jak: Grupa Wzorcowo, Bez Projekt czy 137 kilo oraz wielu innych. Park w nowej odsłonie będzie można podziwiać do końca sesji letniej. Więcej informacji o możliwości wzięcia udziału w warsztatach dostępnych jest na stronie internetowej.

czas: 25.05–7.07
miejsce: Kraków, Wydział Architektury, ul. Podchorążych 1
www.rekreacjawapk.wordpress.com

Wywyższeni. Od faraona do Lady Gagi - nosi tytuł wystawa, która 17 maja otworzy Muzeum Narodowe w Warszawie po dziesięciu miesiącach rearanżacji. Wystawa przedstawi hierarchie społeczne i polityczne oraz mechanizmy kreowania prestiżu, pozycji i wizerunku osób, sprawujących władzę lub mających do niej aspiracje – od dawnych społeczeństw hierarchicznych po dzisiejszą cywilizację medialną. Zmiana ekspozycji oraz gruntowny remont budynku jest związany z jubileuszem 150-lecia MNW. Udostępnione zostaną przeorganizowane galerie stałe: Dawnego Malarstwa Europejskiego, Portretu Staropolskiego i Europejskiego oraz Sztuki XIX wieku, a także zrewitalizowany dziedziniec Stanisława Lorentza - od tej pory dostępny dla zwiedzających. Oddana do użytku zostanie kawiarnia oraz sala kinowa w podziemiach Muzeum, w której będą odbywały się regularne pokazy filmowe połączone ze spotkania z artystami. Została również stworzona nowa identyfikacja wizualna i informacyjna, obejmująca Gmach Główny i Odziały. Celem przeobrażeń jest także podkreślenie obecności MNW na kulturalnej mapie Polski i Europy, uczynienie z Muzeum atrakcyjnego miejsca do spędzenia czasu wolnego zarówno dla osób indywidualnych, jak i rodzin z dziećmi – czytamy w komunikacie.

czas: 17.05
miejsce: Warszawa, Muzeum Narodowe, al. Jerozolimskie 3
www.mnw.art.pl

<<< Oskar Dawicki, Koniec świata przez pomyłkę, 2004, 5 fotografi i czarno-białych 66 x 88 cm, DVD

 – W trzeciej odsłonie PRZEprojektu, poszukując nowej przestrzeni, nowych doznań, nowych wyzwań, chcemy wniknąć w tkankę miejską Torunia. Wychodząc poza przestrzeń galeryjną, sferą inspiracji i polem naszej gry staje się miasto. Przestrzeń publiczna inspiruje, ale zmusza również do krytycznej recepcji tego, co wkoło. W wystawie Ładna sztuka chcemy odnieść się do „zastanych sytuacji” i stworzyć alternatywną mapę miejsc, gdzie poprzez nasze prace, obiekty i działania, będziemy upiększać przestrzeń Torunia. Chcemy aby publiczność/mieszkańcy spojrzeli na ulice, kawiarnie, sklepy, skwery, które codziennie mijają w pośpiechu, przez pryzmat sztuki współczesnej – tłumaczą kuratorzy cyklu wydarzeń PRZEprojekt
Kolejnym filmem w ramach PRZEglądu Sztuka w filmie będzie obraz Sol LeWitt: Rysunki ścienne.  Sol LeWitt uważany jest za jednego z głównych pionierów sztuki konceptualnej. Wierzył, że pomysł, który generuje dzieło sztuki jest ważniejszy niż jego wykonanie, dlatego też wykorzystywał innych artystów i asystentów, aby realizować swoje projekty. Jego rysunki ścienne, jak partytura, za każdym razem gdy są produkowane, grają inaczej.

czas: 18–27.05
miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, ul. Wały gen. Sikorskiego 13
www.csw.torun.pl

<<< Instalacja drugiej odsłony PRZEprojektu

Istotną nowością tegorocznego Miesiąca Fotografii w Krakowie jest Sekcja eksperymentalna, to rozbudowany, interdyscyplinarny projekt Fotografia w życiu codziennym, który stworzony został przez zespół animatorów, artystów i naukowców pracujących pod kuratorskim nadzorem krytyczki Charlotte Cotton W przestrzeniach Bunkra przez cały miesiąc odbywać się będą wydarzenia – instalacje, prezentacje, warsztaty oraz seminaria. Założeniem Sekcji eksperymentalnej jest analiza roli fotografii w tytułowym życiu codziennym, jej związków ze zjawiskami społecznymi czy historycznymi, zbadanie specyfiki fotografii jako metody komunikacji.
W ramach sekcji zobaczymy projekty takie jak m.in. Pocztówka z Miesiąca Fotografii  – od początku do końca stworzone na miejscu przez publiczność wystawy kartki poniosą w świat wieści o Festiwalu. Zdjęcia, których brakuje – projekt wskaże na ciekawe poszukiwania tego, czego na pierwszy rzut oka w fotografii nie ma. Ruchome historie fotografii – autorzy przez czas trwania wystawy w zarejestrują wywiady z fotografami, dając początek archiwum ruchomej historii mówionej. Teraz wyglądam pięknie i nienawidzę siebie – autorzy projektu podzielą się z publicznością swoim przekonaniem, że fotografii powinno być bliżej do poezji i doświadczenia, niż do rejestracji faktu. Women and Men with a Mobile Camera – uczestnicy warsztatów zbadają przestrzeń Krakowa, zarówno tą znaną, jak i „nie–miejsca”. Fotografia jako narzędzie zmiany społecznej – aktywnie zbadany zostanie stosunek możliwości mediów elektronicznych i portali społecznościowych względem specyfiki obrazu fotograficznego i jego wpływu na rzeczywistość społeczną.

czas: 17.05–17.06
miejsce: Kraków, Bunkier Sztuki, pl. Szczepański 3a
www.photomonth.com

<<< Portret symetryczny z niefortunnie dobranym tłem (fot. Krystyna Raczuńska), z: Mikołaj Iliński, Jan Raczyński, Fotografi a w życiu codziennym, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1978, Sekcja eksperymentalna, Miesiąca Fotografi i w Krakowie 2012

Stefan Wojnecki, uważany za twórcę tzw. fotograficznej neoawangardy, jest także animatorem i teoretykiem fotografii, autorem kilkudziesięciu artykułów i dłuższych tekstów z teorii fotografii oraz redaktorem wydawnictw zbiorowych z tej dziedziny. Artysta uznawany jest również za prekursora wątku technologicznego w fotografii. Jako fizyk interesował się bowiem wykorzystaniem jej aspektu naukowo-technicznego. Eksperymentował z medium, włączając w proces powstawania zdjęcia różne urządzenia techniczne. Badanie właściwości technologicznych tworzywa wpisywało się w poszukiwania nowych środków wyrazu w polskiej fotografii w drugiej połowie lat 50. Wojnecki interesował się wówczas problemem odzwierciedlenia ruchu i przestrzeni za pomocą medium fotograficznego. Wątki technologiczne przeplatały się w tamtym okresie z obserwacją świata natury, którą artysta dokumentował, poddając analizie podstawowy składnik fotografii – światło. Zdjęcia powstające od połowy lat 50. do roku 1968 Wojnecki określił mianem tzw. fotografii generatywnej, tworzącej – jak sam pisał – obrazy z samej siebie. W połowie lat 60. stworzył pierwsze autorskie „duogramy”, wykorzystujące widzenie dwuoczne, które były pracami eksperymentalnymi, wykonanymi w opracowanej przez niego technice, częściowo tylko opartej na fotografii.
Prezentowane na wystawie fotografie z przełomu lat 50. i 60., pochodzące m.in. ze słynnej wystawy fotografii Krok w nowoczesność, łączyć będzie problem poszukiwania fizycznych uwarunkowań widzenia fotograficznego.

czas: 15.05–27.07
miesjce: Poznań, Galeria Piekary, ul. Piekary 5
www.galeria-piekary.pl

<<< Stefan Wojniecki: W kosmos, 1958

Na czas trwania wystawy Hairy Candies przestrzeń galeryjna dosłownie „obrasta” w sztukę o niepokojąco żywym charakterze, tworząc świat odrealniony, intrygujący i przerażający zarazem. Tajemnicze włochate twory zdają się żyć własnym życiem – wyrastają ze ścian, szczelin i zakamarków galerii, żywiąc się duchem czasu, specyfiką i historią danego miejsca. Jak pisze sama artystka: „Projekt sięga korzeniami do baśni i mitologii, pojęcia piękna oraz przedmiotów, rzeczy i obrazów, które zazwyczaj wzbudzają nasze przerażenie, zarazem fascynując i uwodząc niejednoznacznością i tajemnicą”.
Magdalena Franczak – z wykształcenia malarka, w działaniach – artystka interdyscyplinarna, posługująca się różnymi mediami w zależności od potrzeby realizowanego projektu (malarstwo, rysunek, fotografia, performance). Członkini polsko-niemieckiej grupy AOUA (Academy of Ugly Arts). Dwukrotna stypendystka Prezydenta Miasta Słupska (2005 i 2008) oraz Marszałka Województwa Pomorskiego (2009, 2010, 2011).

czas: 31.05–21.06
miejsce: Wrocław, Galeria Mieszkanie Gepperta, ul. Ofiar Oświęcimskich 1/2
www.mieszkaniegepperta.pl

<<< Magdalena Franczak: Owłosiony cukierek

„Czy tu była synagoga? – pytanie, zadawane Wojciechowi Wilczykowi przez mieszkańców i przez artystę mieszkańcom prowincjonalnych miasteczek, skierowane jest także do publiczności, która przeciera oczy ze zdumienia, widząc hurtownię okien, lokalny pub, zakład pogrzebowy czy skład mebli holenderskich. Pytanie zadawane przez anonimowych przechodniów wybitych z codziennej rutyny zjawieniem się fotografa jest jednocześnie zaprzeczeniem i potwierdzeniem wiedzy o historii, o tym, o czym każdy słyszał, ale jakby zapomniał – albo lepiej – nie chciał pamiętać. A jeśli pamięta, to od razu włączają się emocje. Z reguły jednak nie pamięta. Po co pamiętać, skoro można zapomnieć. To łatwiejsze i bardziej na miejscu w obecnej sytuacji, gdy dzięki miliardom euro z Unii polska prowincja staje się mniej prowincjonalna, a modernizacja oznacza w tym wypadku zacieranie śladów przeszłości. Nieumyślne, rozłożone w czasie, tak by było możliwie niezauważalne” – czytamy w tekście Adama Mazura wchodzącym w skład katalogu wystawy.
Niewinne oko nie istnieje to cykl zdjęć dokumentujący budynki religijnego kultu Żydów – synagogi i prywatne domy modlitwy. Podczas licznych podróży Wojciech Wilczyk wykonał ponad 5800 zdjęć – czarno-białych i w kolorze. Ostatecznie na wystawę wybrano 307 barwnych fotografii.

czas: 19.05–3.06
miejsce: Katowice, Galeria Pusta, CKK, pl. Sejmu Śląskiego 2
www.ck.art.pl 

<<< Wojciech Wilczyk: Kargowa synagoga, z cyklu Niewinne oko nie istnieje, fotografia, 29.03.2008

Olaf Brzeski prezentuje swój najnowszy projekt: Upadek człowieka, którego nie lubię – film nakręcony na czarno-białym 16 mm celuloidzie oraz ściśle z nim związaną instalację. Będzie to pierwsza odsłona planowanego przez artystę ośmioczęściowego „serialu” wideo. Na ekspozycję złożą się również starsze rzeźby i obiekty Brzeskiego oraz film Pamięci majora Józefa Monety, opowiadający o Krokodylaku – surrealistycznej postaci człowieka z głową krokodyla.
Olaf Brzeski (1975) – absolwent Wydziału Rzeźby na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zajmuje się rzeźbą, instalacją, filmem i rysunkiem. Swoje prace zapożycza z podświadomych wizji i obrazów. Jego prace, bardzo zmysłowe i sensualne, często noszą ślady rozpadu i destrukcji. Zadebiutował wygraniem konkursu na pomnik Pomarańczowej Alternatywy. W 2009 roku nominowany do konkursu „Spojrzenia” – Nagrody Fundacji Deutsche Bank. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

czas: 30.05–24.06
miejsce: Opole, Galeria Sztuki Współczesnej, plac Teatralny 12
www.galeriaopole.pl 

<<< Olaf Brzeski: Sierotka, 2009, wystawa Spojrzenia, Zachęta, Warszawa

3. Edycja Międzynarodowego Festiwalu Plakatu i Typografii Plaster będzie dotyczyła zagadnień relacji kulturowych i twórczych pomiędzy polską i białoruską grafiką projektową. Pomimo bliskości geograficznej i silnych skojarzeń historycznych między oboma narodami temat wzajemnych odniesień na polu szeroko rozumianego dizajnu wydaje się cały czas mało spenetrowany.
Na Bulwarze Sztuki – przed budynkiem CSW – zostanie zainstalowana wystawa plenerowa, na której pojawią się wydrukowane w niecodziennej skali (150 x 200 cm) współczesne plakaty polskich i białoruskich artystów. Będzie można także obejrzeć wystawę polskiego plakacisty Lecha Majewskiego, który w bardzo indywidualnym stylu pokazuje relację między formą graficzną i ręcznie preparowaną typografią. Zaprezentowane zostaną także oryginalne prace kaligraficzne białoruskiego artysty Pawła Semczanki. Te niepowtarzalne dzieła wykonane całkowicie ręcznie charakteryzują się niebywałą finezją. Indywidualna technika kaligraficzna, tzw. ostre pióro, nadaje kompozycjom Semczanki bardzo indywidualnego, rozpoznawalnego stylu. Taras Budynku CSW stanie się miejscem ekspozycji ponad 80 prac białoruskiego projektu Litera Art. Te zróżnicowane pod względem stylistycznym kompozycje, oparte w głównej mierze na nowoczesnej typografii, są ważnym głosem w sprawie kondycji współczesnej grafiki projektowej na Białorusi.

czas: 23–26.05
miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, ul. Wały gen. Sikorskiego 13
www.csw.torun.pl

<<< Cmyk: Literaart

„Że, życie, samo życie... jest sztuką absolutną!” – gdy Yves Klein wypowiedział po raz pierwszy te słowa, były one bardzo prowokacyjne. Nie tylko podważyły tradycyjne pojęcia sztuki, ale i zapowiedziały strategie artystyczne, które na przełomie lat 60. i 70. zdecydowanie poszerzyły granice sztuki, łącząc ją z innymi językami ekspresji.
Teatr życia jest wystawą poświęconą tym działaniom artystycznym, które szukają punktów wspólnych pomiędzy sztuką, muzyką eksperymentalną, nowoczesnym tańcem i teatrem. Ma ona na celu zwrócenie uwagi na te artystyczne wypowiedzi, które zakwestionowały społeczne konwencje w poszukiwaniu alternatywnych modeli sztuki i życia, wprawiając w ruch wyzwalającą energię. Fluxus, performance, body art i wszystkie inne tendencje artystyczne, które skupiają się na akcji i na ciele (artysty) jako temacie, a zarazem obiekcie pracy, będą punktem wyjścia dla wystawy. Rozpoczynając od kilku ważnych prac Yoko Ono, Valie Export, Mariny Abramowicz i Natalii LL, ekspozycja będzie podróżą poprzez wielość „pejzaży ciała”, które mogą być statyczne lub dynamiczne, pokazywane na żywo bądź na taśmie filmowej.
Teatr życia pokaże również prowokujące i rzucające wyzwania wypowiedzi, poprzez które współcześni artyści (Cattelan, Beecroft, Vezzoli, Kozyra, Montini, Haring) odnoszą się do kwestii konwencji patriarchalnego społeczeństwa, politycznych i religijnych autorytetów, wolności seksualnej, jak również tabu sztuki.

czas: 18.05–16.09
miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, ul. Wały gen. Sikorskiego 13
www.csw.torun.pl

<<< Lerato Shadi: MMITLWA, HD-wideo projekcja z dźwiękiem, 25’21’’, 2010, dzięki uprzejmości artysty

Biennale Rękodzieła Plakatowego Artystów Polski, czyli Szanuj Papier - to zbiorowa wystawa, która odbędzie się w ramach 23 Międzynarodowego Biennale Plakatu. Warszawskie Biennale Plakatu od początku swego istnienia zdobyło uznanie w środowisku grafików i krytyków, stając się znaczącym i prestiżowym międzynarodowym wydarzeniem artystycznym. Nazwiska najwybitniejszych na świecie grafików znalazły się pośród laureatów, uczestników, jurorów i sympatyków tego konkursu. Biennale objęte jest stałym patronatem International Council of Graphic Design Association (Międzynarodowa Rada Stowarzyszeń Grafików Projektantów) Icograda, która funduje Nagrodę Specjalną Międzynarodowego Biennale Plakatu. Od roku 1994 stałą siedzibą Biennale i wystawy konkursowej jest Muzeum Plakatu w Wilanowie.
Artyści biorący udział w wystawie Szanuj Papier: Agnieszka Brzeżańska, Michał Budny, Piotr Janas, Paweł Jarodzki, Leszek Knaflewski, Zbigniew Libera (tbc), Robert Maciejuk, Anna Niesterowicz, Paulina Ołowska, Bianka Rolando, Wilhelm Sasnal, Konrad Smoleński, Radek Szlaga, Honza Zamojski, Jakub Julian Ziółkowski

czas: 1.06 - 7.07
miejsce: Warszawa, Piktogram, ul. Mińska 25
www.piktorgram.org

Klubokawiarnia Chłodna 25 jest ważnym miejscem na kulturalnej mapie Warszawy. Przez siedem lat odbyły się tam liczne spotkania, dyskusje i koncerty, które znacząco wpłynęły na kierunek zmian w stolicy. Kilka tygodni temu wspólnota mieszkaniowa budynku, w którym mieści się kawiarnia, nie zgodziła się na przedłużenie koncesji na sprzedaż alkoholu. Jak piszą organizatorzy akcji " życie w tym miejscu stopniowo zamiera. Jedzenie smakuje jak papierowe, już tylko papierowy leje się alkohol. Meble sprawiają wrażenie niestabilnych, papierowe wydają się dźwięki koncertu w klubokawiarnianej piwnicy. Właściciel lokalu zupełnie wychudł, jego zmartwione lico pokrył pergaminowy cień. Pstryknięciem palca można przewrócić osłabionych barmanów." W dniu wyprzedaży będzie można nabyć wszystko, co kształtowało Chłodną 25 przez ostatnie siedem lat. "Nawet właściciel będzie na sprzedaż" - przekonuje Iza Rutkowska z Fundacji Form i Kształtów.

czas: 19.05
miejsce: Warszawa, Klubokawiarnia Chłodna 25, ul. Chłodna 25
www.formyiksztalty.pl
www.chlodna25.blog.pl

Po 30 latach Zbigniew Boniek powraca do Barcelony! Zapis jednoosobowego odtworzenia przez szwajcarskiego artystę Massimo Furlana meczu Polska-Belgia (3:0) do komentarza Tomasza Zimniocha prezentowany będzie w siedzibie klubu kibica FC Barcelona, mieszczącej się niedaleko Plaça de Catalunya w Barcelonie. Projekcja wchodzi w skład festiwalu Screen form Barcelona.

Samotny performance Massimo Furlana, którego choreografia była wzorowana na grze Zbigniewa Bońka – kluczowego gracza reprezentacji Polski na Mistrzostwach Świata w Hiszpani w 1982 roku – inicjował cykl wydarzeń perfromatywnych „Finisaż Stadionu X-lecia i Jarmarku Europa w odcinkach” zrezlizowany w latach 2007-2008 w miejscu dzisiejszego Stadionu Narodowego w Warszawie.

BONIEK W BARCELONIE 1982-2012
czas: 18.05-2.06.2012
miejsce: Barcelona, el Bastió Blaugrana, c/ Jovellanos 7 + Raval Route, CityScreen
www.stadion-x.pl

Organizatorzy:
Fundacja Bęc Zmiana, www.funbec.eu | Fundacja Laury Palmer, www.laura-palmer.pl | Instytut Polski w Madrycie, www.culturapolaca.es | Screen from Barcelona, www.screen-barcelona.com

Obywatelskie Forum Sztuki Współczesnej skupiające artystów, kuratorów, krytyków, galerzystów i pracowników instytucji artystycznych, wydało odezwę wzywającą do ogólnokrajowego protestu: „Od dłuższego czasu słyszymy zapowiedzi zmian prawa podatkowego, zakładające ograniczenie lub likwidację możliwości zryczałtowanego odpisu 50 procent kosztów uzyskania przychodu od umów o dzieło. Przy okazji chcielibyśmy podjąć dyskusję na temat pozycji artysty – jego miejsca w systemie. Chcielibyśmy zmusić władze do podjęcia prac nad włączeniem twórców do systemu ubezpieczeń zdrowotnych i społecznych na innych niż obowiązujące dziś zasadach.
Czy bez artystów istnieć będą instytucje – muzea i galerie? Na pewno bez artystów nie byłoby sztuki. Nie czekajmy dłużej! Pokażmy, co stałoby się, gdyby zabrakło artystów.
Dnia 24 maja 2012 roku ogłośmy ARTYSTYCZNY STRAJK! Pokażmy, że los artysty nie jest nam obojętny i nie powinien być obojętny elitom rządzącym. Pokażmy, co byłoby, gdyby nie było sztuki, gdyby wyginęli artyści. W imię solidarności z twórcami zamknijmy na jeden dzień nasze muzea i galerie!
Dołączcie do nas! 24 maja zamknijcie drzwi do swoich instytucji, wywieszając petycję. O strajku poinformujcie swoją publiczność i media”.
 
Czas: 24.05.
 
Obywatelskie Forum Sztuki Współczesnej
http://forumsztukiwspolczesnej.blogspot.com

Wystawa Beats, bits, atoms prezentuje nowe projekty, instalacje kolektywu intermedialnego panGenerator. Jak twierdzą jego członkowie, nie łączą oni sztuki z technologią i nie tworzą sztuki nowych mediów. Trudno o bardziej anachroniczne określenia. Niestety, jak ujmuje to Paweł Janicki: „Twórca pracujący z nowymi technologiami często [...] funkcjonuje na ideowym pobojowisku i korzysta z kategorii z demobilu, od dawna (a nawet od samego początku) nieprzystających do tego, czym się zajmuje”.
PanGenerator nie rości sobie pretensji do porządkowania tego pobojowiska i trwonienia czasu na stawianie na nim nowych konstrukcji pojęciowych. Ich działania to nieskrępowana zabawa bitami i atomami. Nieustający eksperyment pozbawiony hipotezy. Tworzą nowe formy/narzędzia ekspresji i hackują stare.

czas: od 10.05
miejsce: Warszawa, Galeria Kordegarda, ul. Krakowskie Przedmieście 15/17
www.nck.pl

<<<PanGenerator, z wystawy Beats, bits, atoms

Nad projektem Cudzoziemka Iwona Zając pracuje od 2006 roku. Obok niego powstały niezależne cykle Mama (2007–2009) oraz Idealna (2008–2012). Cudzoziemka traktuje o złożonych relacjach pomiędzy matką i córką, poczuciu obcości kobiet w rodzinie i w społeczeństwie, dziedziczonych traumach, o odkrywaniu tego, co wspólne pomiędzy kobietami z różnych pokoleń, ale także o byciu „cudzoziemką” w obcym kraju. Tytuł i powstanie projektu zainicjowała książka Cudzoziemka Marii Kuncewiczowej, a w szczególności wydanie z 1973 roku, z szatą graficzną zaprojektowaną przez Barbarę Guzik-Olszyńską. Na wystawie Cudzoziemka. Zagubiona tożsamość prezentowane będą obrazy, rysunki oraz instalacje.
Iwona Zając – absolwentka gdańskiej ASP. Od 2002 roku jest rezydentką Kolonii Artystów (obecnie Młodego Miasta) na terenie Stoczni Gdańskiej. W swojej twórczości podejmuje problematykę społeczną i feministyczną. Od 2000 roku zajmuje się malarstwem ściennym.

czas: 8-27.05
miejsce: Gdańsk, Nadbałtyckie Centrum Kultury, ul. Korzenna 33/35
www.nck.org.pl 

<<< Iwona Zając: Cudzoziemka, 1943, akryl, fot. M. Andrysiak

W fotografiach Sylwii Kowalczyk nadrealizm łączy się z estetyką paradokumentu. Jej prace o egocentrycznym charakterze sprawnie igrają na granicy realności – skrywania i odkrywania, egzystencjalizmu i żartobliwego traktowania swego wizerunku Na wystawie Portrety – obiektywizacja czy surrealizacja artystka zaprezentuje około czterdziestu prac fotograficznych: Autoprojekcje, Temporary Portraits, Nightwatching. Jej samodzielna twórczość rozpoczęła się właśnie od Autoprojekcji (2002), traktujących o własnym wyobrażeniu życia, czasem intymnego, ale ukazanego w sposób konceptualny z wykorzystaniem techniki instalacji.
Sylwia Kowalczyk – absolwentka Wydziału Grafiki krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, zajmuje się fotografią, ilustracją, projektowaniem okładek książek. Za swoją pracę dyplomową otrzymała I nagrodę w ogólnopolskim konkursie fotografii Portret w Trzciance. Jest laureatką Nagrody Miasta Krakowa w dziedzinie fotografii (2002).

czas: 9-27.05
miejsce: Toruń, Galeria Wozownia, ul. Rabiańska 20
www.wozownia.pl

<<< Sylwia Kowalczyk: Nightwatching 20 x 15

Art Brut to zjawisko ciągle pomijane i marginalizowane w polskiej kulturze i krytyce artystycznej. Jest to z oczywistych powodów sztuka nieprzystająca do naszej potocznej rzeczywistości, trudna, wymagająca otwarcia się na intymny świat artysty. Jest za to pełna bardzo silnych emocji, cechuje ją intensywna ekspresja i bezkompromisowa szczerość.
Wystawa Ja rzucam cień ma być eksperymentem: malarstwo artystów nieprofesjonalnych, wykluczonych i upośledzonych pojawi się w kontekście przestrzeni galeryjnej wykreowanej przez artystów polskiej sztuki ulicy. Na wystawie przedstawionych zostanie sześć malarskich portretów: Włodzimierza Rosłona, Adama Dembińskiego, Barbary Chęckiej, Haliny Dylewskiej, Krzysztofa Wiśniewskiego oraz Romana Rutkowskiego. Ich talent i twórczy potencjał został odkryty przez Stowarzyszenie Oto Ja, które od ponad 18 lat pracuje z upośledzonymi i wykluczonymi społecznie artystami z podpłockich domów pomocy społecznej. Dzięki zaangażowaniu Oto Ja na mapie polskiej sztuki pojawiło się zjawisko znane jako Płockie Zagłębie Sztuki Naiwnej i Art Brut.

czas: 7.05 - 8.06
miejsce: Warszawa, Dom Kultury V9, ul. Hoża 9
www.v9.bzzz.net 

<<< Adam Dębiński, z wystawy Ja rzucam cień

Olin Gutowski tworzy ilustracje w charakterystycznym stylu, używając do tego różnorodnego papieru i czarnego cienkopisu. Technika ta pozwala mu na całkowite zapełnianie powierzchni prac wizualnym światem fantastycznych postaci i przedmiotów tworzących historię z pogranicza science fiction, komiksu i symboliki. W momencie kiedy przedstawienia się kończą, wkracza dekoracja, która jest dopełnieniem i nieodłącznym elementem opowiadanej przez Gutowskiego historii. Główna siła twórcza artysty to jego olbrzymia wyobraźnia i odejście od konwencji, klasycznego postrzegania sztuki. Wizualnie rysunki bardzo przypominają technikę drzeworytu, na przykład w wersji XVI-wiecznej. Wystawa Nieudane zamierzenie przerasta pierwotną ideę jest prezentacją artystycznej działalności Olina Gutowskiego.

czas: od 11.05
miejsce: Warszawa, Pracownia Duży Pokój, ul. Koszykowa 24 m.12
www.duzypokoj.org

<<< Olin Gutowski: Widok za miastem, cienkopis na papierze, 21 x 30 cm, 2011

O swoim projekcie Muzeum sztuki zdeponowanej Robert Kuśmirowski mówi tak: „To muzeum będzie wypowiedzią artystyczną, a zarazem odpowiedzią na obecne czasy i problemy wynikające z nagromadzenia sztuki. Jego celem jest prowadzenie usług publicznych na rzecz sztuki, polegające na uruchomieniu kompleksowego recyclingu w zakresie likwidacji i komasowania sztuki. W tym muzeum prace niechciane i nikomu niepotrzebne będą komisyjnie niszczone, kremowane i składane do urn, czyli zaprojektowanych modułów wystawowych. […] Muzeum ma mieć charakter placówki ruchomej/objazdowej z siedzibą o dość słusznej powierzchni 1 centymetra kwadratowego. Teren (jeden centymetr), jaki nabędę w centrum Lublina, pozwala na wybór wymarzonego miejsca w moim mieście. To ma być alternatywa wobec obecnej presji i silnych dążeń do posiadania jak największego miejsca do tworzenia i eksponowania sztuki, alternatywa wobec budowania bezpiecznych, a zarazem tłumiących możliwości BLOK-Artów”.
Projekt MSZ powstał w roku 2010, jego pierwsza odsłona miała miejsce w Neapolu, w Fundacji Morra Greco. Spalono wówczas 12 pierwszych zdeponowanych dzieł, w tym również autorstwa samego artysty. Muzeum sztuki zdeponowanej nieustannie powiększa swoją „kolekcję”, w związku z tym informujemy artystów, kolekcjonerów oraz inne osoby, które mają w swoim posiadaniu niechciane, niewygodne i niepotrzebne dzieła sztuki o możliwości zdeponowania prac.

czas: od 11.05
miejsce: Poznań, Galeria Miejska Arsenał, Stary Rynej 3
www.arsenal.art.pl

<<< Robert Kuśmirowski: Muzeum Sztuki Zdeponowanej, fot. Danilo Donzelli

Proponowane w ramach wystawy Rękawiczki Jeffa Koonsa działanie zmierza ku weryfikacji systemu w oparciu o jego podstawy: pytania o figurę autora/autorstwa i rozumienia samej twórczości.
System prawa autorskiego, posługując się specyficznie rozumianymi pojęciami oryginalności czy też tworząc podziały na twórczość „samoistną i niesamoistną”, przeistacza się w odrębny, nieprzystawalny model, który poprzez swoją wąską konstrukcję twórczości jeszcze bardziej domyka możliwość czerpania z przestrzeni kultury jako inspiracji. Wystawa śledzi zależności tak rozumianego modelu w perspektywie przyjętej przez prawo „ekonomii twórczości” czy estetyki.
Wystawa Rękawiczki Jeffa Koonsa połączona jest z serią dyskusji i działań warsztatowych, przefiltrowujących system własności intelektualnej przez praktykę artystyczną. Chodzi w nich o testowanie wiedzy na żywo.
Artyści biorący udział w wystawie to m.in. Agata Biskup, Bogna Burska, Przemek Czepurko, Roman Dziadkiewicz, Wojtek Gilewicz, Justyna Gryglewicz, Łukasz Jastrubczak, Igor Krenz.

czas: 12.05 - 16.06
miejsce: Bytom, CSW Kronika, Rynek 26
www.kronika.org.pl

<<< Pierwszy polski wynalazek — Łopata piekarska 1924, wynalazca Jan Kwiatkowski

Christa Sommerer i Laurent Mignonneau od dwóch dekad tworzą interaktywne urządzenia symulujące procesy ewolucyjne i zachowania żywych organizmów poprzez tworzenie komputerowych algorytmów. Podstawą jest dla nich kod – kod komputerowy jako metafora bądź lustrzane odbicie kodu genetycznego. Wystawa Wonderful Life wpisuje się w aktualną i ważną debatę na temat bioetyki, biotechnologii oraz inżynierii genetycznej. Artyści stawiają podstawowe pytania filozoficzne dotyczące istoty i definicji życia, pojęcia ewolucji, problemów etycznych związanych z hodowlą tkanek. Na wystawę złożą się takie prace jak: Life Spacies II, Phototropy, A-Volve, Mobile Feelings, Eau de Jardin, Life Writer.
Christa Sommerer i Laurent Mignonneau – artyści medialni, tworzący głównie interaktywne instalacje komputerowe. Obydwoje wykładają na Uniwersytecie Sztuki i Designu w Linzu w Austrii, gdzie przewodzą Wydziałowi Kultury Interfejsów w Instytucie Mediów. Swoją współpracę rozpoczęli w 1992 roku w Institute for New Media w Staedelschule we Frankfurcie nad Menem. Sommerer i Mignonneau są laureatami nagród i wyróżnień, między innymi „Golden Nica” Ars Electronica Award for Interactive Art 1994 (Linz, Austria), czy „World Technology Award” w Londynie (2001).
Wystawa to kolejna odsłona cyklu Art & Science Meeting realizowanego od zeszłego roku przez gdańskie CSW.

czas: 14.05 - 24.06
miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1
www.laznia.pl

<<<Christa Sommerer i Laurent Mignonneau: Wonderful Life

Najnowszy film Reynolda Reynoldsa Lost jest oparty na materiałach archiwalnych związanych z nigdy niezrealizowanym niemym niemieckim filmem, którego realizacja została przerwana w roku 1930. Praca była realizowana m.in. podczas performensów odbywających się w berlińskiej galerii Zink, gdzie na kolejne performense budowano scenografię przywołującą atmosferę Berlina lat 30. – kabaret, kawiarnia, zaplecze restauracji, garderoba artystów.
Reynold Reynolds (1966) – w 1995 roku obronił dyplom na School of Visual Arts w Nowym Jorku. Pracuje głównie na taśmie filmowej 16- lub 8-milimetrowej. Stypendysta John Simon Guggenheim Memorial Foundation Fellowship (2003). W 2004 został zaproszony przez American Academy w Berlinie do studio w Kunstlerhaus Bethanien. W 2007 dostał wsparcie German Kunstfonds na realizację projektów w Berlinie. Laureat wielu nagród na festiwalach filmowych. Jego najnowsze, przepełnione nadrealną atmosferą wysmakowane filmy dzieją się poza czasem, w bliżej nieokreślonej przestrzeni, a spaja je podążająca za wizją reżysera postać młodej kobiety.

czas: 18.05-15.07
miejsce: Warszawa, Lokal_30, ul. Foksal 17b/30
www.lokal30.pl 

<<<Reynold Reynolds: The Lost, dzięki uprzejmości Galerie Zink

Projekt Faceblok jest efemeryczną interwencją w tkankę miasta. W realnej przestrzeni Warszawy, w wybranych domach, mieszkańcom zostaną rozdane zestawy laptopów z projektorami, a okna ich prywatnych mieszkań zmienią się w ekrany widoczne dla przechodniów i sąsiadów na zewnątrz budynku.
Agnieszka Lasota wykorzystuje styl komunikacji, w którym tradycyjną rozmowę zastąpiły lapidarne komunikaty. W projekcie wykorzystano powszechną akceptację tego współczesnego modelu porozumiewania się. Rezultat, jaki chce osiągnąć artystka, opiera się na doświadczeniach wirtualnego Facebooka. Mieszkańcy będą mogli, używając laptopów połączonych z rzutnikami, pisać na oknie-ekranie swoje hasła. Lasota proponuje dialog pomiędzy oknami-ekranami lub prostą jednostronną formę zewnętrznej komunikacji. W ten sposób sfera prywatna może stać się publiczna, ale proces przejścia z jednego obszaru do drugiego odbędzie się łagodnie. Sytuacje i ewentualne konflikty wynikające w tym procesie staną się materiałem badawczym dla psychologa, socjologa i antropologa, którzy poddadzą eksperyment analizie. Faceblok będzie realizowany w kilku dzielnicach Warszawy (co umożliwi analizę porównawczą). Pod koniec roku planowana jest publikacja książki podsumowującej efekty projektu.

czas: 14-20.05
miejsce: Warszawa, ul. Piękna 16B róg ul. Mokotowskiej
www.agnieszka-lasota.pl
www.fundacjaarton.pl

<<< Agnieszka Lasota, wizualizacja do projektu Faceblok

Tym razem przestrzeń Czarnego Nesesera zaanektuje Karolina Hałatek, młoda artystka z Łodzi. Jej twórczość opiera się na badaniu relacji pomiędzy sferą wizualną i metafizyczną. Dla tej niewielkiej przestrzeni ekspozycyjnej artystka stworzy specjalną instalację. Hałatek najczęściej realizuje instalacje typu site-specific oraz prace wideo. Pracowała jako scenograf przy produkcjach, które miały premiery m.in. na festiwalach w Cannes i Camerimage. Jej prace były pokazywane podczas Fringe Festival w Edynburgu (2006) i Light Movie Festival w Łodzi (2011). Jest absolwentką University of the Arts London i wydziału Sztuki Mediów na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiowała także na Universität der Kunste Berlin.
Czarny Neseser to galeria szkatułkowa o niewielkiej powierzchni 4 m2 i dużym potencjale wystawienniczym. Nastawiona jest głównie na promowanie zagadkowych artystów, a także przedstawicieli lokalnej społeczności artystycznej. Z założenia Czarny Neseser tworzy nawias, w który podstawiamy wybrane wartości, wymagające odpowiednich działań: odseparowania, wydzielenia, powiększenia, ukrycia. Najczęściej dotyczą one zjawisk zagadkowych, perwersyjnych, tajemniczych, z natury dziwnych.

czas: 11.05-30.06
miejsce: Wrocław, Czarny Neseser, BWA Design, ul. Świdnicka 2-4
www.bwa.wroc.pl

Joseph Beuys był rzeźbiarzem, autorem instalacji, akcji i performensów. Do dziś jest jednym z najbardziej wpływowych artystów, a zarazem jedną z najbardziej znaczących osobowości sztuki współczesnej. Pozycja Beuysa jest ugruntowana być może także dzięki szerokiej dokumentacji, która towarzyszyła jego pracy twórczej. Możliwe, że to właśnie dzięki współpracy Beuysa z fotografką Ute Klophaus podczas akcji W jaki sposób wyjaśnić obrazy martwemu zającowi w Galerii Schmela w Düsseldorfie w 1965 roku i rozpowszechnieniu zdjęć dokumentujących tę akcję wystąpienie to stało się symbolem sztuki niemieckiej lat 60.
Wystawa Joseph Beuys w Atlasie Sztuki pozwala ponownie zaprezentować jego akcje i przedstawić sylwetkę artysty poprzez medium, jakim jest wideo. Sposób prezentacji wideo na ekranach monitorów jest odwołaniem do wystąpień Beuysa, kiedy publiczność mogła oglądać artystę tylko przez okno galerii i za pośrednictwem dwóch monitorów telewizyjnych wystawionych na zewnątrz.
Wśród filmów wideo, jakie zostały wybrane na wystawę, znajduje się także zapis dyskusji Ende offen. Kunst und Antikunst z 1970 roku pomiędzy Beuysem, artystą Maxem Billem oraz niemieckimi filozofami i krytykami sztuki. Ponadgodzinne nagranie ukazuje Beuysa jako artystę przykładającego dużą wagę do teoretycznej podbudowy sztuki. „Każdy może być artystą”– mówi Beuys, każdy może być twórcą i mieć wkład w rzeczywistość.

czas: 11.05-24.06
miejsce: Łódź, Atlas Sztuki, ul. Piotrowska 114/116
www.atlassztuki.pl

– Moje prace istnieją również poprzez odpowiedź na nie odbiorców. Założyłam więc istnienie ich osobnych „wcieleń” w reakcjach publiczności. W pewnym momencie musiałam zaakceptować i uznać „moje” różnorodne wcielenia w wyobrażeniach widzów – twierdzi Katarzyna Kozyra.
Wystawa Warszawa–Tel Awiw–Nowy Jork jest prezentacją materiałów filmowych ze zorganizowanych w Warszawie i Tel Awiwie castingów do ról w filmie autobiograficznym Katarzyny Kozyry oraz zapowiedzią castingu, który niebawem odbędzie się w Nowym Yorku.
Na wystawie w Zachęcie (2010/2011) Kozyra pokazała prace, w których pojawia się w różnych wcieleniach, m.in. Kozyry – Olimpii; Kozyry – podglądaczki z Łaźni; Kozyry ucharakteryzowanej na mężczyznę z Łaźni męskiej; Kozyry animującej postaci ludzkie ze Święta wiosny. Na wystawie został zaaranżowany również pokój castingowy, w którym każdy widz mógł na chwilę wcielić się w Katarzynę Kozyrę, zinterpretować jej postać.
W październiku 2011 odbył się casting w Centrum Sztuki Współczesnej w Tel Awiwie. Tym razem Kozyra szukała nie tylko odtwórcy głównej roli, ale i scenarzysty filmu. Ubiegający się o rolę musieli być gotowi do emocjonalnego zaangażowania się w projekt, ich płeć, wiek czy warunki zewnętrzne nie były istotne.
Nagrania z castingów stały się nie tylko początkiem pracy nad filmem autobiograficznym, ale również podstawą pracy doktorskiej Kozyry, poświęconej procesowi nazwanemu Casting.

czas: 9-25.05
miejsce: Warszawa, Salon Akademii, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, ul. Krakowskie Przedmieście 5
www.asp.waw.pl

<<<Katarzyna Kozyra, z cyklu Casting

W wielu filmach tegorocznej edycji festiwalu PLANETE+ DOC pojawi się zagadnienie wizerunku: jego poszukiwanie, powstawanie, publiczne postrzeganie oraz zmiany. Motyw przewodni festiwalu podkreśli obecność aktorki Charlotte Rampling, bohaterki pokazywanego na festiwalu filmu Charlotte Rampling. Spojrzenie oraz Haruna Farockiego, twórcy zaangażowanego dokumentu, badacza przekłamanych i zaginionych wizerunków. Do zagadnienia wizerunku nawiązuje także plakat festiwalu, którego głównym motywem jest ikoniczna fotografia Marilyn Monroe. Zdjęcie aktorki zostało wykonane podczas „sypialnianej” sesji przez fotografa gwiazd Berta Sterna – bohatera pokazywanego na festiwalu filmu Bert Stern. Prawdziwy Madman.
O nagrodę główną Millennium oraz dziesięć innych nagród zawalczą najlepsze filmy dokumentalne z całego świata wyprodukowane w ostatnim roku, m.in. Oburzeni Tony’ego Gatlifa – sensacja tegorocznego Berlinale, nakręcony na podstawie książki Czas oburzenia! Stéphane’a Hessela, głośnego manifestu duchowego ojca Ruchu Oburzonych; Ambasador Madsa Brüggera – kontrowersyjny obraz autora Idiotów w Korei, w którym reżyser przybiera fałszywą tożsamość liberyjskiego dyplomaty, aby zdemaskować świat afrykańskiej korupcji; Pułapki rozwoju Mathieu Roya i Harolda Crooksa – wizjonerski dokument o przyszłości naszej planety, nakręcony na podstawie książki Krótka historia rozwoju Ronalda Wrighta.
W programie festiwalu pojawią się także nowe sekcje tematyczne: Literatura i film poświęcona literaturze i jej twórcom; Oblicza rewolucji, w ramach której zaprezentowane zostaną filmy ukazujące procesy rewolucyjne i mechanizmy powstawania ich wizerunku; PLANETE+ DOC Special prezentująca filmy fabularne zacierające granice pomiędzy kinem fabularnym a dokumentalnym.

czas: 11 - 20.05
miejsce: Warszawa
www.planetedocff.pl

<<< Tony Gatlif: Oburzeni, kadr z filmu

Dwa wydarzenia oparte na przebiegu ostatnich dni obrony stolicy Trzeciej Rzeszy w 1945 roku i ostatecznej kapitulacji Berlina odbędą się w przestrzeni publicznej stolic Niemiec i Polski. W inscenizacjach wezmą udział grupy rekonstrukcyjne, reprezentujące Armię Czerwoną, 1. Armię Wojska Polskiego oraz siły niemieckie. Inscenizacje, skierowane do publiczności obu miast, mają na celu włączenie się w aktualną historyczno-polityczną debatę na temat historii dwudziestego wieku oraz wspólnej przeszłości obu krajów. Stawiają także pytanie o relację między popularnymi publicznymi spektaklami, sposobami partycypacji oraz zaangażowani, a wypartą i będącą tabu, wizualną reprezentacją przeszłości.
Rekonstrukcja historyczna stała się w ostatnich latach istotną strategią we współczesnej kulturze i sposobem odnoszenia się do przeszłości – zarówno przeszłości kultury, jak i historii w ogóle. Co więcej, rekonstrukcje są częścią ważnych oficjalnych imprez organizowanych przez władze miast, odbywają się na głównych placach, rynkach, ulicach i w innych reprezentacyjnych lokalizacjach centrów miast. Bezpośrednie „doświadczenie” jako kluczowy, centralny element takich wydarzeń zaciera podział na obserwatora i uczestnika. Akcje w Berlinie i Warszawie ukażą ten typ historycznej strategii. Battle of Berlin '45 (Bitwa o Berlin 1945) odbywa się w ramach Akcji Solidarności, czyli cyklu wydarzeń równoległych do 7. Biennale Sztuki Współczesnej w Berlinie.

czas: 13.05
miejsce: Warszawa, park przed CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl 

<<< Fot. Marcin Kaliński, ilustracja do wydarzenia Battle of Berlin

Siergiej Bratkow, ukraiński fotograf wywodzący się z radykalnego realizmu, w swojej twórczości brutalnie obnaża mechanizmy rządzące postsowieckim społeczeństwem, konfrontując tradycję Wschodu z wpływami Zachodu. Na wystawie Gdy mężczyźni idą na wojnę zaprezentowane zostaną prace z serii Dzieciaki oraz Żołnierki. Pierwszy cykl ukazuje prawdę o przedwczesnym dorastaniu młodego pokolenia. Fotografie są surowym obrazem skutków, jakie kultura masowa wywierać może na osobowość i zachowanie młodych. Tytułowe dzieci, pozując do zdjęć, przyjmują wyuzdane pozy i stroją miny, zdawałoby się zupełnie obce ich dziecięcości. Bratkow ukazuje tu wizję końca dzieciństwa, nadchodzącego wraz z włączeniem telewizorów sączących destrukcyjne wzorce. Drugi cykl Żołnierki dokumentuje piękne, ponętne kobiety w żołnierskich mundurach. Kontrast jest kluczem do twórczości Bratkowa, a jak twierdzi on sam, także do zrozumienia Ukrainy.

czas: 19.05 - 17.06
miejsce: Kraków, MOCAK, ul. Lipowa 4
www.mocak.pl

<<< Siergiej Bratkow: One nadchodzą, z cyklu Żołnierki / Here They Come, z cyklu Army Girls,© Siergiej Bratkow, dzięki uprzejmości Regina Gallery, London & Moscow

Sport to niezwykle ważny terapeuta, zdejmujący z człowieka męczące warstwy zwierzęcości i agresji. Wymyśliliśmy sposób na to, aby walczyć i zwyciężać, nie robiąc nikomu realnej krzywdy. Ten świat sztucznych zachowań i precyzyjnych reguł jest kopalnią symboli i świetnie nadaje się do analizowania tajnych zakamarków ludzkiej egzystencji. Nic dziwnego, że w sztuce sport pojawia się dość często i ma bardzo różne „zastosowania”.
Sport w sztuce to – po Historii w sztuce – druga wystawa z cyklu przedstawiającego, jak artyści postrzegają sprawy, którymi żyje człowiek. Pokazane na niej zostaną prace kilkudziesięciu artystów: dzieła klasyków malarstwa, twórców filmów i obiektów oraz artystów ryzykujących życie w konfrontacji z ekstremalnymi wyczynami sportowymi.
Celem wystawy – podobnie jak całego cyklu – jest pokazanie ścisłego związku między życiem a sztuką, udowodnienie, że sztuka wspiera zrozumienie kondycji ludzkiej, oraz ujawnienie, że w każdej zabawie kryje się powaga, a jak już się uchwyci powagę, to można się nią pobawić.
Artyści biorący udział w pokazie to m.in. Kuba Bąkowski, Pravdoliub Ivanov, Rafał Jakubowicz, Zuzanna Janin, Justyna Koeke, Katarzyna Kozyra, Kamil Kuskowski, Robert Kuśmirowski, Antal Lakner, Sigalit Landau, Zbigniew Libera, Agnieszka Polska, Kathrin Rabenort, Leni Riefenstahl, Sławomir Rumiak, Katarzyna Sagatowska, Janek Simon, Leon Tarasewicz, Timm Ulrichs, Wunderteam.

czas: 19.05 - 30.09
miejsce: Kraków, MOCAK, ul. Lipowa 4
www.mocak.pl

<<< Marcin Maciejowski: Młodzi nie chcą się uczyć ani pracować, 2000, FUNDACJA SZTUKI POLSKIEJ ING

Jakie znaczenie ma sieciowość dzisiejszego świata dla fotografii, jej twórców i odbiorców? Jakie są efekty działań opartych na współpracy i kolektywnym działaniu? I jak funkcjonują oraz tworzą się społeczności fotograficzne? Takie pytania zadali sobie kuratorzy jednej z sekcji tegorocznej edycji Fotofestiwalu, zatytułowanej Network. Human Connection. Prezentowani na niej artyści bazują na badaniach archiwalnych, networkingu i interwencji społecznej. Wykorzystują nowoczesne technologie i fotograficzne zasoby globalnej społeczności. Nie ograniczają się tylko do jednego medium, a fotografię traktują jako narzędzie badawcze i jeden ze sposobów opowiedzenia historii. Na wystawie Obraz zmian będzie można obejrzeć prace m.in. Joachima Schmida, Yanna Grossa, Luci Nimcovej.
Wydarzeniem tegorocznej edycji będzie także pierwsza publiczna prezentacja wybranych prac z jednej z największych kolekcji powojennej fotografii polskiej. Na wystawie Uwikłane w płeć, której kuratorem jest Adam Mazur, pojawi się ponad 150 dzieł pokazujących wizerunek oraz tożsamość współczesnej kobiety. Ich autorami są np. Zbigniew Libera, Jerzy Lewczyński, Natalia LL, Aneta Grzeszykowska, Tadeusz Rolke. Oprócz tego w ramach Fotofestiwalu będzie można zobaczyć szereg wystaw towarzyszących oraz wziąć udział w warsztatach edukacyjnych.

czas: 10-21.05
miejsce: Łódź
www.fotofestiwal.com

<<< Kacper Kowalski: Wzorki Polskie III / Polish Patterns III, FF 2012

– Wystawionych prac pozornie nic nie łączy – ani temat, ani technika, ani rozmiar czy kolor. Wszystkie jednak rozwiązują tak samo postawiony problem – problem, wydaje się, najbardziej podstawowy dla sztuki: w jaki sposób unaocznić własną myśl, jaką postać plastyczną nadać swojemu przekazowi. Dzisiaj, kiedy w sztuce mało kto dba o wizualny kształt idei czy komunikatu, taka postawa może wydawać się anachroniczna albo zwyczajnie niemodna. Ale to przecież wygląd pracy przyciąga odbiorcę, wyprzedzając wszelką refleksję. On też jest ostatecznym sprawdzianem dla artysty i miarą wrażliwości jego oka – tłumaczy kurator i artysta Jarosław Lustych.
Wydaje się, że autorzy pokazanych prac nieustannie poddają własną twórczość temu właśnie sprawdzianowi. Mają różne doświadczenie i odmienne pomysły, posługują się rozmaitymi mediami. Każdy jest inny, wszystko ich dzieli. Ale wiąże ich praca w „Atelier”. Na zbiorowej wystawie artystów związanych z fundacją, zobaczymy prace m.in. Teresy Starzec, Andrzeja Bielawskiego, Alicji Bielawskiej, Agnieszki Niziurskiej, Anety Płotnickiej, Marka Stępnia, Kacpra Ziółkowskiego.

Czas: do 31.05
Miejsce: Warszawa, Fundacja Atelier, ul. Foksal 11
www.atelier.org.pl

<<< Wystawa artystów związanych z Galerią Atelier

Realizacje architektoniczne Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak, budowane w latach 60. i 70. we Wrocławiu, dzięki zastosowaniu nowatorskich koncepcji były, jak na tamten czas, niezwykłym, efektownym eksperymentem. Jej najbardziej znana realizacja zespołu bloków mieszkalnych, popularnie nazywana przez mieszkańców Manhattanem, jest wciąż znakiem rozpoznawczym rejonów placu Grunwaldzkiego.
Projekty Grabowskiej-Hawrylak charakteryzują się unikalnymi wzorami przestrzennymi usytuowanymi w różnych kontekstach miejskich. W wyniku ograniczeń technicznych, przebudów i konsekwentnego zaniedbywania obiekty te straciły swój pierwotny blask. Ekspozycja Ponad dachami Wrocławia ma na celu wykazanie, jak wiele zyskałby Wrocław, gdyby udało się powrócić do oryginalnych koncepcji architektonicznych. Multimedialna wystawa skupia się na najbardziej charakterystycznych budynkach, odtworzonych m.in. w technice 3D wg zaleceń architektki.

Czas: do 18.06
Miejsce: Wrocław, Muzeum Współczesne, pl. Strzegomski 2a
www.muzeumwspolczesne.pl

<<< Jadwiga Grabowska-Hawrylak, z wystawy Ponad dachami Wrocławia

Cykl malarski zatytułowany Twarze autorstwa Tadeusza Biernota to portrety współczesnych kobiet celebrytek: diw operowych, aktorek, piosenkarek. Portrety takich sław jak piosenkarka Feist, śpiewaczka operowa Adrianne Pieczonka, armeńsko-kanadyjska aktorka Arsinée Khanjian czy libańska aktorka i reżyserka Nadine Labaki są dowodem na to, jak ikoniczna może być twarz.
Cykl ten jest prezentacją portretów, które istnieją poza czasem. „Są jednocześnie nowoczesne i archaiczne. Stałość pojawia się w opozycji do efemeryczności. Te obrazy są o percepcji nas samych i innych – celebrytów, ginących w krajobrazie informacji i obrazów, gdzie kwestie tożsamości pozostają otwarte jak pudełko, zarówno w prywatnej przestrzeni, jak i publicznym miejscu” – mówi o portretach artysty John K. Grande, krytyk sztuki, kurator w Pori Art Museum w Finlandii.
Tadeusz Biernot – absolwent katowickiego Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie przez wiele lat pracował jako wykładowca. W 1989 roku wyjechał do Włoch i tam rozpoczął pracę projektanta dla znanych marek. W 1990 roku przeniósł się do Toronto w Kanadzie, kontynuując tam pracę dla największych agencji reklamowych. Od 2005 roku Tadeusz Biernot poświęcił się wyłącznie malarstwu.

Czas: 1–20.05
Miejsce: Bielsko-Biała, Galeria Bielska, ul. 3 Maja 11
www.galeriabielska.pl

<<< Tadeusz Biernot: Leslie Feist, z cyklu Twarze, 2010-2012

Prace Karoliny Szymanowskiej obrazują różne sposoby dostosowywania ciała do wymogów jakie narzuca kultura. Opierają się na przekraczaniu jasnych podziałów na to, co dozwolone i zabronione, bolesne i przyjemne. Odwołują się do zniekształceń i zwyrodnień wynikających z pogoni za doskonałością i próbą dopasowania sie do ogółu za wszelką cenę. Artystka snuje w ten sposób kruchą opowieść o pięknie i porządku, w które wpisane są nieodmiennie: agresja, ucisk, zawłaszczenie oraz pomijanie tego, co odstaje od kanonu i zasad. Na wystawę Raj duszny składają się animacje na bazie zdjęć archiwalnych i jubilerskie obiekty przypominające narzędzia tortur.
Karolina Szymanowska (1982) – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Dyplom uzyskała w 2008 roku w pracowni Grażyny Jaskierskiej. Zajmuje się rzeźbą, instalacją i rysunkiem. Brała udział między innymi w wystawach: Survival 8 – Przegląd młodej sztuki w ekstremalnych warunkach we Wrocławiu w 2010, Przypadkowe Przyjemności w BWA w Katowicach w 2009, Rybie Oko Biennale Sztuki Młodych w Słupsku w 2008.

Czas: 26.04 – 27.05
Miejsce: Katowice, Galeria BWA, Aleja Wojciecha Korfantego 6
www.bwa.katowice.pl

<<< Katarzyna Szymanowska, Bez tytułu, 2011

Trzecia edycja projektu Out Of Sth to wielopoziomowe wydarzenie o charakterze interaktywnym, mające na celu zmianę postrzegania sztuki w przestrzeni miejskiej. Tym razem projekt obejmuje dwie wystawy oraz realizacje i działania w przestrzeni skupiające się na zagadnieniu miasta w społecznym i politycznym wymiarze, miasta, które jest źródłem kontrkulturowych i alternatywnych działań ulicznego aktywizmu.
Wystawa Kwiaty zła to prezentacja najnowszej sztuki londyńskiej odwołującej się bezpośrednio do przestrzeni publicznej, która stanowi platformę alternatywnych strategii politycznych i otwartych systemów myślowych. Zaproszeni artyści eksplorują miasto jako źródło generujące oddolne inicjatywy i działania subwersywne. Swoje wizje i miejskie interpretacje artyści przedstawią w formie instalacji, rzeźb, fotografii, prac opartych na dźwięku oraz działań performatywnych. Część artystów uczestniczących w wystawie przeprowadzi się do Wrocławia na okres miesięcznej rezydencji by twórczo wykorzystać energię miasta.
Z kolei wystawa rowerowa prezentuje dzieła ponad 20 artystów z Francji, Niemiec, Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Włoch odwołujących się do zjawiska ruchu rowerowego. Używając różnych mediów, artyści przedstawiają nową wizję miasta z perspektywy dwóch kółek. Odnosząc się do filozofii duńskiego urbanisty Jana Gehla, przypominają o „miejskim instynkcie” rowerzysty.

Czas: 30.04 – 17.06
Miejsce: Wrocław, BWA Awangarda, ul. Wita Stwosza 32
www.outofsth.org

<<< Ben Eine: Power up, 2011

Sztuka wolna od polityki jest iluzją, niebezpiecznym mirażem uwiecznianym przez samych artystów. Z psychoanalizy wiemy jednak, że to, co wyparte, nieuchronnie powraca – często pod postacią sennego koszmaru. Postawa apolityczna w starciu z cyniczną grą polityków, chcących utrzymać porządek władzy, skazana jest na porażkę. Dlatego właśnie kuratorzy 7. edycji berlińskiego Biennale Sztuki Współczesnej, Artur Żmijewski, Joanna Warsza oraz kolektyw artystyczny Voina, mierzą się z pytaniem: czy sztuka współczesna może mieć realny wpływ na społeczeństwo.
Spośród Polaków swoje projekty zrealizują m.in. Łukasz Surowiec i Paweł Althamer. Draftmen’s Congress autorstwa Pawła Althamera składać się będzie ze spotkań, podczas których ludzie debatować będą na tematy związane z bieżącą polityką, symbolami władzy, religią, kryzysem ekonomicznym, jednak jedynym narzędziem ich porozumienia będą rysunki, kolaże czy szkice.
Z kolei w ramach projektu Berlin–Birkenau Łukasz Surowiec wykopał kilka setek brzóz, które rosły nieopodal Auschwitz i przewiózł je do Berlina, gdzie zostały posadzone w różnych miejscach miasta. Ten artystyczny gest uruchamia inne myślenie o miejscu pamięci: zamiast pomników ze stali i kamienia, mieszkańcy biorą pod opiekę żywe drzewa i to od nich zależy, czy one przetrwają, czy się zaadaptują w nowym środowisku.

Czas: 27.04–1.07
Miejsce: Beriln
www.berlinbiennale.de

<<< Paweł Althamer: Draftsmen’s Congress, fot © Artur Żmijewski, 7. Biennale w Berlinie

W swoich kompozycjach Beata Wilczek stara się przełamać konwencję perfekcjonizmu współczesnej fotografii modowej, wprowadzając pozornie niepasujące elementy. Najczęściej są to postacie, zwierzęta, fetysze, intrygujące obcością i niedostępnością. Bada w ten sposób pojęcie egzotyki, a materiały wizualne przedstawiające ludzi traktuje jako swoiste studium przypadku i ciągły rejestr różnorodnych wizerunków gatunku.
Na wystawie Ćwiczenia z ukrycia zaprezentowane zostaną kolaże zrealizowane w czasie ostatnich kilku lat. Do ich powstania autorka używa albumów o sztuce, magazynów z modą, podręczników, książek podróżniczych i antropologicznych. Do udziału w wystawie została zaproszona Michalina Glura, założycielka projektu modowego Schuhtütehemd, z którą Beata Wilczek przygotuje serię prac dotyczących ubioru.
Beata Wilczek (1986) – niezależna kuratorka, artystka wizualna. Współzałożycielka i kuratorka Galerii Czarny Neseser, działającej w Galerii Design BWA Wrocław. Studiowała w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej i w Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Pracuje jako stylistka i wykłada teorię mody. Jej prace były pokazywane m.in. w Design BWA Wrocław, podczas przeglądu sztuki Survival i targów Paris Photo 2011, a także publikowane w licznych magazynach, takich jak „Contributor”, „Vrag”, „Carpaccio Magazine”.

Czas: 26.04–25.05
Miejsce: Wrocław, Mieszkanie Gepperta, ul. Ofiar Oświęcimskich 1.2
www.beatawilczek.com
www.mieszkaniegepperta.pl

<<< Beata Wilczek: Ćwiczenia z ukrycia, cykl kolaży

Fenomeny kulturowe związane z piłką nożną to temat najnowszej wystawy Adama Adacha. Na wystawie Reprezentacja artysta tropi społeczne i polityczne konteksty, jakimi obrasta futbol. Pokazuje, jak współczesny sport staje się manifestacją narodowej dumy, a w innych okolicznościach sposobem ekspresji grup represjonowanych.
Szczególną uwagę Adacha przyciąga historia dwóch piłkarzy, Józefa Klotza i Ernesta Wilimowskiego. lotz strzelił pierwszą w dziejach bramkę dla reprezentacji Polski, był zawodnikiem pochodzenia żydowskiego, grał w drużynie Makkabi Warszawa (jej boisko znajdowało się na terenie obecnego Stadionu Narodowego), w czasie wojny został zamknięty w getcie i w 1941 roku zamordowany. Z kolei Wilimowski był najwybitniejszym polskim piłkarzem okresu międzywojennego, pochodził ze Śląska, w czasie wojny podpisał volkslistę, przez polskie podziemie został uznany za zdrajcę, po wojnie grał w klubach niemieckich. Adach planuje pokazać na wystawie portrety obu piłkarzy, by uświadomić związki między sportem a ideą reprezentowania narodu. Część prac pokaże sport jako wynalezioną w początkach XX wieku praktykę samodoskonalenia, treningu nie tylko ciała, ale i psychiki.
Adam Adach (1962) – mieszka i pracuje w Paryżu i Warszawie. Malarstwo studiował w Ecole Supèrieure des Beaux-Arts w Lyonie (1990) i podyplomowo w Ecole Nationale Supèrieure des Beaux-Arts (ENSBA) w Paryżu (1995). W 2007 roku nominowany był do najbardziej prestiżowej francuskiej nagrody dla młodych artystów Prix Marcel Duchamp.

Czas: od 21.04
Miejsce: Warszawa, BWA, ul. Jakubowska 16
www.bwawarszawa.pl

<<< Adam Adach, z wystawy Reprezentacja

Włoski duet dizajnerów Brave New Alps zaprasza do udziału w śledztwie dotyczącym socjo-ekonomicznych uwarunkowań pracy współczesnych projektantów. Badanie prowadzone jest wśród dizajnerów z całego świata, także z Polski. Ma na celu zgromadzenie dostatecznie dużej ilości danych, pozwalających na uzyskanie wiedzy o strategiach pracy oraz sposobów życia dzisiejszych projektantów. Badanie potrwa do 20 maja. Można wziąć w nim udział wypełniając ankietę on-line dostępną pod adresem:

designersinquiry-en.questionpro.com

czas: do 20.05
www.brave-new-alps.com

Wszyscy chyba słyszeli o amerykańskim portalu http://www.kickstarter.com, dzięki któremu społeczną metodą składkową sfinansowano niejeden pomysł, na który inaczej trudno byłoby znaleźć fundusze. W Polsce tego rodzaju zbiórki pieniędzy przez internet są na razie utrudnione, ponieważ prawo, które je reguluje pochodzi z 1933 r. i internetu nie przewiduje. Dostosowanie prawa do rzeczywistości  XXI wieku jest jednym z podstawowych powodów, dla których pod koniec marca zawiązało się w Warszawie Polskie Towarzystwo Crowdfundingu.
Do Towarzystwa przystąpić mogą wszyscy zainteresowani wspieraniem takiej formy finansowania społecznej kreatywności, bez względu na światopogląd czy poglądy polityczne: organizacje pozarządowe, przedsiębiorstwa, osoby prywatne. Postulaty PTC dotyczą m.in. wspierania inicjatyw społeczeństwa sieciowego, wspierania organizacji pozarządowych w pozyskiwaniu finansowania, ale także wspieranie drobnych inwestorów, małej i średniej przedsiębiorczości. Istotne jest stworzenie narzędzia wspierającego realizację projektów różnego rodzaju poza systemem grantów i dotacji z jednej strony, a kredytów na rozpoczęcie działalności z drugiej.
I Konferencja Polskiego Towarzystwa Crowdfundingu odbędzie się w Warszawie już pod koniec maja. Celem konferencji jest integracja wszystkich osób, organizacji i firm zainteresowanych przyszłością finansowania społecznościowego w Polsce. Konferencja zapowiadana jest na 24.05 lub 31.05 – data i dokładne miejsce zostaną podane wkrótce. Konferencja ma charakter otwarty, ale wcześniejszą należy się zarejestrować.
Więcej na: http://stowarzyszenie.crowdfunding.pl

Tytułowa Parekia według słownika oznacza trwałe sąsiedztwo przy obopólnej tolerancji. Wystawa, na której swoje prace pokażą: Agnieszka Kalinowska, Andrzej Kramarz, Małgorzata Łojko, Rafał Milach, Silvia Pogoda, Kama Sokolnicka oraz Maga Sokalska, opowiada o tym, jak sąsiadujemy, jak się dogadujemy bądź po prostu istniejemy obok siebie. Wystawa dotyka szerokiego tematu, jakim jest relacja człowieka z rośliną, z roślinnością. Wspomnienia i obserwacje, w jakiejś części wspólne dla wielu osób, takie jak: fikus zataczający łuk przy suficie – podcinany bądź podwieszany przez swoich właścicieli, dziwnie rosnące drzewo – dopasowujące się do kształtu sąsiadującego budynku, mury pokryte roślinnym pnączem, bluszcz, który przebił się z jednej strony kontaktu w ścianie na drugą, czy też wciąż i na nowo przycinane żywopłoty, to zaledwie garstka przykładów na to, jak wszechobecna jest relacja, o której mowa.
– Przedstawiając prace kilku artystów, artystek, przytaczamy wizualne anegdoty o tym nieustającym związku świata ludzkiego i roślinnego, o ich wzajemnych inspiracjach, a czasem potrzebie tolerancji – tłumaczy kuratorka i artystka Maga Sokalska.

Czas: do 31.05
Miejsce: Gliwice, Czytelnia Sztuki, ul. Dolnych Wałów 8aa
www.czytelniasztuki.pl

<<< Agnieszka Kalinowska, Bez tytułu

Michał Stachyra swoje funkcjonowanie w sztuce rozpoczął bardzo spektakularnie, dokonując jako fiński archeolog odkrycia fresku w Galerii Białej w 2004 roku. Kolejne jego realizacje artystyczne także wiązały się ze zmianą tożsamości. Oprócz wspomnianego fińskiego archeologa przeistaczał się dotychczas w: uczestnika konkursu na najprzystojniejszego studenta Lublina, człowieka-pająka, polityka w wyborach samorządowych w Niemczech, kuratora sztuki organizującego Pielgrzymkę przez sztukę, psychologa udzielającego porad sfrustrowanym artystom, robotnika sztuki, członka Związku Artystów Plastyków, cywilnego antyterrorystę i malarza akwarelistę na artystycznej misji w Iraku, zaś wspólnie z Katarzyną Cichoń założył firmę artystyczną Artyści Do Wynajęcia. Za każdym razem Michał Stachyra, przyjmując określoną społecznie rolę, próbuje się z nią utożsamić – dostosowuje swoje ciało, wygląd, sposób bycia oraz nastawienie psychiczne do tej nowej postaci.
Najnowsze jego wcielenie znowu dotyczy odkrycia fresku, ale tym razem widzianego w kategorii „cudu”. Na ścianach undergroundowych pomieszczeń galerii Młodego Forum Sztuki pojawiają się przedstawienia, zakorzenione w ikonografii świętych obrazów. Niejednoznaczne sceny zbiorowe, ledwo widzialne postacie lub portrety, wyłaniając się na powierzchniach nierównego tynku w plamach nawarstwiającej się pleśni, spękań, brudu, krwi i farby tworzą rodzaj tajemniczych, „odkrytych” znalezisk. To prawdziwy Cud w Białej.

Czas: do 19.05
Miejsce: Lublin, Galeria Biała, ul. Narutowicza 32
www.mfs.blox.pl

<<< Michał Stachyra: Cud w Białej

Wystawa Marcina Berdyszaka Biały cień została przygotowana specjalnie do przestrzeni Galerii Wozownia, jej charakter jest więc niepowtarzalny i jednorazowy. Detale, dotyczące pracy, ściśle dopasowanej do parametrów i charakteru wspartego na drewnianych słupach wnętrza ekspozycyjnego, nie są przez artystę ujawniane. Wiadomo jedynie, że realizacja Berdyszaka należy do cyklu Long Life Learning, w ramach którego powstały już takie obiekty jak wózek inwalidzki na kwadratowych kołach, wokół którego z sufitu zwieszały się powyginane laski czy praca zatytułowana Ułomność kultury jest jej naturalną koniecznością istnienia z wyraźnym odniesieniem do sportu.
Marcin Berdyszak (1964) – studiował w PWSSP w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny), od 1989 roku związany jest z macierzystą uczelnią, pracuje na stanowisku profesora zwyczajnego i prowadzi pracownię działań przestrzennych na Wydziale Rzeźby i Działań Przestrzennych oraz zajęcia z warsztatów twórczości edukacyjnej na Wydziale Edukacji Artystycznej, obecnie rektor Uniwersytetu Artystycznego. Zajmuje się sztuką instalacji i obiektu.

Czas: do 20.05
Miejsce: Toruń, Galeria Wozownia, ul. Rabiańska 20
www.wozownia.pl

<<< Marcin Berdyszak, Laski

Najnowszy projekt Joanny Rajkowskiej Born in Berlin posiada dwie odsłony: film oraz cykl rysunków Born in Berlin – A Letter to Rosa. Składa się na niego zbiór ponad stu rysunków i kolaży, będący rodzajem bardzo intymnego listu napisanego do córki artystki, który ta przeczyta, gdy będzie dorosła. Rajkowska tłumaczy w nim: „Miałaś być darem dla Berlina, miasta, z którego zazwyczaj przychodziło zniszczenie, przynajmniej dla mojej rodziny. Darem, który miał wszystko odczarować”.
W czasie ciąży artystka podjęła decyzję, że miejscem narodzin jej córki będzie Berlin, na imię zaś da jej Róża. W ten sposób uczci pamięć o dwóch kobietach: prababce artystki – Róży Stern oraz pochodzącej z Zamościa Róży Luksemburg – polskiej rewolucjonistce, która większość życia spędziła w Niemczech i tu została zamordowana.
Rajkowska świadomie podejmuje decyzję przyjazdu do miasta, które od zawsze było celem tysięcy emigrantów. W ten sposób projekt staje się rodzajem historycznej rekonstrukcji, a pozornie prywatny gest artystki nabiera niezwykłej symboliki.
W projekcie Born in Berlin artystka „oprowadza” jeszcze nienarodzone dziecko po bolesnych miejscach Berlina i „zapoznaje je” z ranami przeszłości. W ten sposób . Born in Berlin wychodzi od prywatnej historii, aby docelowo podjąć dyskusję publiczną na temat migracji i upublicznić procesy społeczne, o których zwykle się milczy.

Czas: do 16.06
Miejsce: Berlin, Galeria Żak-Branicka, Lindenstr. 35
www.zak-branicka.com

<<< Joanna Rajkowska: Born In Berlin – A Letter To Rosa, z cyklu rysunków

Wcześniejsze prace Małgorzaty Jabłońskiej, realizowane samodzielnie – a z czasem wspólnie z Piotrem Szewczykiem – rozgrywały się przeważnie w scenerii miejskiej. Inspirowane były indywidualnymi doświadczeniami artystki wynikającymi z codziennej egzystencji albo z pełnionej wtedy przez nią społecznej funkcji, np. nauczycielki szkolnej. Prace z tamtego okresu mają przeważnie formę komiksu czy interaktywnej gry. Na wystawie Dzikie artystka pokaże z tego okresu twórczości pracę Szynszylowa historia w 3 częściach, 9 obrazach. Ma ona formę komiksu wydrukowanego na panelach, zawieszonych w przestrzeni galerii. Opowiedziana przez artystkę „niemal prawdziwa historia” odnosi się do wspomnień obojga autorów wystawy i kręci się wokół lodów i sympatycznych, acz dzikich zwierzątek. Wraz z nawiązaniem współpracy z Piotrem Szewczykiem — dizajnerem i programistą — do prac Jabłońskiej wkroczył komputerowy software, a także bardziej wyszukany sposób prezentacji historii. Szewczyk pokazuje na wystawie podobną w poetyce do „szynszyli” prototypową zabawkę — drewnianego bobra z ruchomymi elementami.
Wśród najnowszych prac obojga artystów znajdzie się instalacja przestrzenna – rodzaj labiryntu czy też rozłożonej książki, do której wnętrza można wejść. Na suficie zawisną prostokąty białej tkaniny, na której obraz wykreowany będzie za pomocą wprasowywania białych bądź czarnych figur. Są to stylizowane sylwetki zwierząt, czasem także ludzi wchodzących z nimi w interakcję, szukających naturalnego kontaktu. Natura jest w pracy artystki przetworzona, jak w japońskim drzeworycie.

Czas: do 17.06
Miejsce: Warszawa, Miejsce Projektów Zachęty, ul. Gałczyńskiego 3
www.zacheta.art.pl

<<< Materiał promujący wystawę Dzikie Małgorzaty Jabłońskiej i Piotra Szewczyka

– Melancholia jawi się jako drugi biegun radości życia i pogody ducha – to czas smutku, rozpamiętywania, nieład, chaos nadwrażliwej duszy. To ona określa postawę wobec świata, kształtuje również, przez przynależną jej świadomość nieuchronnej przygodności losu ludzkiego, właściwy sobie ogląd rzeczywistości – tłumaczy tytułową „melancholię” Jolanta Ciesielska, pomysłodawczyni i kuratorka wystawy Mit i melancholia, która obecnie ma swoją drugą odsłonę.
Przedstawiając prace kilkudziesięciu artystów, kuratorka starała się odpowiedzieć na pytanie, jak w pierwszej dekadzie XXI wieku wygląda kondycja artysty. Niemal apokaliptyczny nastrój wystawy wypływa z poruszanych tematów przemijania, upadku wiary, kryzysów tożsamości oraz frustracji, jakie wywołują ogólnoświatowy kryzys ekonomiczny i walki polityczne, wkraczające również na teren sztuki. Odczucia metafizyczne artystów mieszają się na tej wystawie z historią. Znamienne jest też nawiązanie do postawy romantycznej, gdzie melancholijne nastroje wiązały się z nieprzepartą chęcią buntu, zaprowadzenia nowego porządku. Zaproszeni do wystawy artyści formułują osobiste wypowiedzi na temat obserwowanego świata, wyrażają swój ból, bezsilność i zwątpienia w schematycznie głoszone prawdy i wartości.
Artyści biorący udział w wystawie to m.in. Wojciech Bąkowski, Bogna Burska, Jerzy Kosałka, Kamil Kuskowski, Laura Pawela, Marek Rogulski, Jadwiga Sawicka, Grupa Sędzia Główny, Kama Sokolnicka, Piotr Szmitke, Grzegorz Sztwiertnia.

Czas: do 17.06
Miejsce: Bielsko-Biała, Galeria Bielska, ul. 3 Maja 11
www.galeriabielska.pl

<<< Wojciech Bąkowski: Film mówiony 4, 2008, film animowany, DVD, obiekt

W 2009 roku Róża Litwa wyjechała na pół roku do Brazylii. Dwa lata później rozpoczęła prace nad poświęconym jej cyklem prac. Głównym motywem pokazywanych na wystawie Nie lękaj się żaru słońca olejów na papierze jest brazylijskie słońce i światło – oślepiające, zacierające kontury przedmiotów, wywołujące złudzenia optyczne. Światło jest również tematem malowidła na ścianie galerii. Pojawia się także wątek kontaktu z tropikalną roślinnością, ukazaną w charakterystyczny dla artystki uproszczony, geometryczny sposób.
Róża Litwa (1982) – w 2008 r. uzyskała dyplom z wyróżnieniem rektorskim na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (pracownia prof. Jarosława Modzelewskiego). Wygrała konkurs na realizację malowidła przy stacji Metro Centrum w Warszawie. Na przełomie 2008 i 2009 jej pierwszą wystawę indywidualną pokazała galeria m2, z którą artystka związana jest do dziś.

Czas: do 10.06
Miejsce: Warszawa, Galeria m2, ul. Oleandrów 6
www.m2.art.pl

<<< Róża Litwa, Nie lękaj się żaru słońca

Druga odsłona Fotodizajnu, fotograficznego spojrzenia na wzornictwo przemysłowe okresu PRL-u, podejmuje tę tematykę tym razem w odniesieniu do pojęć (Miasto). Masa. Maszyna. Na wystawie pokazane zostaną zdjęcia fabryk autorstwa Tadeusza Sumińskiego z lat 60. i 70. oraz fotomontaż Entropia Mikołaja Grospierre’a będący rodzajem komentarza do prac Sumińskiego. Konceptualne widoki Stadionu Dziesięciolecia Zbigniewa Dłubaka (1955), w specjalnie na tę okazję przygotowanym portfolio. Zobaczymy także zdjęcia Wojciecha Plewińskiego z konkursu Samów w 1959 r., na placu Defilad w Warszawie, a także z rajdu samochodów – prototypów wyprodukowanych własnoręcznie przez obywateli. Z kolei zdjęcia Wiktora Pentala z Nowej Huty, osiedla choć zamówionego przez Stalina, to jednak zbudowanego na planie neobarokowo-neorenesansowo-neoklasycystycznym, ukazane zostaną wraz z komentarzem Typologii ornamentu socrealistycznego autorstwa Tomasza Szerszenia.
– Obraz/słowo miasto pokazujemy nie tyle przez dokumentalne widoki kształtów architektury, maszyn i masy społecznej, ile w jego fotograficznej rejestracji znaku artystycznego wykorzystywanego we wzornictwie tego czasu. Artystyczna wizja awangardy miasta-masy-maszyny zastosowana przez architektoniczne i fabryczne realizacje okresu komunizmu w naszej odsłonie przyjmuje formę fotograficznej entropii – tłumaczą kuratorzy.

Czas: od 21.04
Miejsce: Warszawa, Galeria Asymetria, ul. Jakubowska 16
www.asymetria.eu

<<< Plakat promujący wystawę

Cykl oprowadzań po wystawie SKONTRUM przygotowany został z myślą o ukazaniu jej z różnych, często przeciwastawnych, perspektyw.  Ekspozycja odczytana zostanie przez pryzmat doświadczeń i wiedzy kolejnych przewodników wśród których znaleźli się m.in. Agnieszka Morwaińska, Kuba Szreder, Maciej Gdula. Każdy z nich przedstawi własną interpretację oraz alternatywną narrację budowaną z punktu widzenia rynku sztuki, socjologii, polityki. Podczas zwiedzania poruszone zostaną  problemy m.in. relacji placówek muzealnych i rynku sztuki, teorii i praktyki muzelniczej oraz miejsca szaleństwa w muzeum.

Miejsce: Warszawa, Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego w Królikarni, ul. Puławska 113a

20.04.2012, godz. 18.00
MUZEUM – WERSJA ROBOCZA
+ KONCERT NIESPODZIANKA
Oprowadzają: Agnieszka Morawińska, Agnieszka Tarasiuk, Aleksandra Janiszewska, Michał Suchora
O instytucji muzeum opowie dr Agnieszka Morawińska, dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie. Szczegóły projektu SKONTRUM — od inspiracji, pierwszych szkiców koncepcyjnych, przez organizację transportów, po aranżację sal ekspozycyjnych — przedstawią kuratorzy: Aleksandra Janiszewska, Agnieszka Tarasiuk i Michał Suchora oraz konserwatorka dzieł sztuki Ewa Parandowska. Po spotkaniu koncert kuratorowany przez Michała Liberę: dedykowane muzeum wykonanie The Only Talking Machine of That Kind in the World Alvina Luciera (ur. 1931), amerykańskiego kompozytora muzyki eksperymentalnej i twórcy instalacji dźwiękowych.

11.05.2012, godz. 18.00
SZTUKA JAKO DOBRA WSPÓLNE
Oprowadza: Kuba Szreder
Dzieła sztuki jako osobne przedmioty mogą być posiadane, wypożyczane, dziedziczone, przekazywane, sprzedawane i kupowane. Jednak, kiedy stają się częścią publicznej kolekcji, tworzą zręby tego, co w Polsce przyjęło się nazywać dziedzictwem narodowym. Sztuka jako Dobra Wspólne jest powszechnie dostępnym zbiorem symboli, idei, memów, odczuć estetycznych i wrażeń, sposobów myślenia, przeżywania i postrzegania. Spotkanie będzie okazją do ponownego spojrzenia na rolę instytucji publicznych jako kustoszy Dóbr Wspólnych. Stoją oni na straży publicznych funkcji instytucji sztuki, które w kapitalizmie mogą zostać sprowadzone do roli aparatu wystawienniczego, służącego przede wszystkim powiększaniu rynkowej wartości dzieł sztuki oraz prestiżu ich posiadaczy.

25.05.2012, godz. 18.00
SZTUKA JAKO DEMOKRACJA
Oprowadza: Maciej Gdula
Związki sztuki i polityki przywołują jak najgorsze skojarzenia z propagandą i sztuką na usługach władzy. Nawet jeśli artysta rozpoczyna od idei, to i tak nierzadko kończy jako klakier polityków. Droga od sztuki do polityki nie musi być jednak równią pochyłą. Polityczność sztuki nie polega na oddawaniu autonomii i ilustrowaniu przemówień. Sztuka to sposób poznawania rzeczywistości i praca na schematach używanych do jej porządkowania. Tak rozumiana sztuka może zmobilizować ludzi do udziału w polityce i wyposażyć ich w narzędzia pozwalające walczyć o kształt świata społecznego.

22.06.2012, godz. 18.00
SZALEŃSTWO W MUZEUM
Oprowadza: prof. dr hab. Maria Poprzęcka
Czy możliwe jest szaleństwo w muzeum? Czy muzeum kojarzy się nam tylko z przemyślanym porządkiem, dbałością konserwatorską, klasyfikacją obiektów, chronologią, dydaktyką? Czy sztuka bez reszty daje się ujarzmić instytucji muzealnej? Czy też jest zdolna swym twórczym szaleństwem ją rozsadzić?

<< Magazyn Królikarni, w 1968 roku (fot. J.Matuszewski) oraz w 2012 roku (fot. N. Grospierre)

Pozostańmy w kontakcie to wystawa prac wideo Rafała Wilka, który eksperymentuje z dokumentem, najczęściej fikcyjnym. Filmowiec a jednocześnie badacz archiwów tworzy znaczące iluzje konkretnych wydarzeń, czasu i postaci. Wymiar symboliczny może uzyskać i film utrzymany w duchu wycieczki z lat 60. i współczesna scena z budowy ilustrowana muzyką klasyczną. Jednym z celów artysty jest zakłócenie oczywistości naszej percepcji, widoczne w aranżacji sali ekspozycyjnych przy użyciu filmów sugerujących niemożliwe przestrzenie i sytuacje.

Czas: do 6.06
Miejsce: Warszawa, Galeria Studio, Pałac Kultury i Nauki, pl. Defilad 1
teatrstudio.pl

<<< Rafał Wilk, Rapid Eye Movement

Po cyklach Gamers i Salach treningowych, w których Bownik fotografował graczy w gry komputerowe i ich naturalne środowisko, przyszedł czas na projekt E-słodowy, czyli przedmioty codziennego użytku wykonane lub znalezione, służące do usprawnienia e-sportowej praktyki.
Ta fotograficzna realizacja wykracza poza rejestrację zjawiska, oscylując pomiędzy fascynacją estetyką obiektów a stylizacją artystyczną. W dokumentacji i rekonstrukcji „przedmiotów” Bownik poszukuje równowagi między faktem a estetyzacją, zderzając ze sobą stylistykę trashu i abstrakcję geometryczną.
Bownik (1977) – fotograf, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (Fotografia i Multimedia), stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2008), współtworzył kolektyw Ikoon. Praca w kolekcji Muzeum Huis Marseille w Amsterdamie. Uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych.

Czas: 19.04–17.05
Miejsce: Warszawa, Galeria Starter, ul. Andersa 13
www.starter.org.pl

<<< Bownik, E-słodowy

Wystawa jest podsumowaniem podróży, jaką na początku ubiegłego roku Robert Rumas i Piotr Wyrzykowski odbyli po krajach Europy Wschodniej i Azji Mniejszej. Odwiedzili Turcję, Gruzję, Ukrainę oraz Rumunię, w poszukiwaniu emocji w miejscach zróżnicowanych geograficznie, kulturowo i estetycznie. Artyści, niczym dwaj podróżnicy-dokumentaliści, tropili bez specjalnego scenariusza miejsca i historie, nadając wyprawie aspekt socjologiczny i antropologiczny.
Tytułowy Emotikon powstał z połączenia dwóch słów „emotion” i „console”. Obecnie wyraz ten oznacza cyfrowe symbole, znaki reprezentujące emocje i nastrój autora tekstu, charakterystyczne dla współczesnej komunikacji pozawerbalnej. Znaki te są symbolami twarzy ludzkiej, a dzięki użyciu skrótu myślowego i graficznego stają się nośnikiem ładunku emocjonalnego. Artyści skojarzyli funkcję emotikonów z funkcją, jaką miał dawniej fotoplastykon — urządzenie do prezentacji pojedynczych fotografii stereoskopowych. Myśląc o aranżacji ekspozycji, Rumas i Wyrzykowski spojrzeli na sale galeryjne jak na klatki taśmy filmowej, która podlega cięciom i montażowi. Każda z instalacji stanowi oddzielną narracyjną całość, ale wszystkie razem stają się zmontowanym materiałem audiowizualnym. Wystawa jest wehikułem emocji i nastrojów: tych zgromadzonych w czasie wyprawy, jak również tych na nowo budzących się podczas oglądania Emotikonu, zaskakujących i odbiorców, i samych autorów.

Czas: 14.04–20.05
Miejsce: Warszawa, Galeria Zachęta, pl. Małachowskiego 3
www.zacheta.art.pl

<<< Robert Rumas & Piotr Wyrzykowski, Emotikon, 2011, fot. M. Rumas, dzięki uprzejmości artystów

Trójka artystów: Karolina Breguła, Krzysztof Pijarski i Michała Jelski w odmienny i specyficzny dla siebie sposób podejmuje dialog z istniejącymi historycznie artefaktami kultury. W swoich realizacjach każdorazowo korzystają z fotografii, rezygnując jednak z jej podstawowej funkcji – rejestrowania i dokumentowania rzeczywistości taką, jaką jest. Na swoje tematy wybierają istniejące fotografie (Jelski), gesty artystyczne (Breguła) czy przestrzeń muzeum (Pijarski). Prace łączy to, że zbudowane są wokół już istniejących i funkcjonujących w uznanym kanonie dzieł sztuki lub wokół miejsc do celebrowania sztuki przeznaczonych. Na wystawie Sztuczność nie zobaczymy więc nic poza światem wytworzonym. Jest to reakcja na ten świat, która dostarcza nam jego nowe obrazy.

Czas: 19.04–22.05
Miejsce: Warszawa, Fundacja Archeologia Fotografii, ul. Andersa 13
www.archeologiafotografii.pl

<<< Karolina Breguła, Sztuka użyteczna

Wszystko to zaczęło się na Rio Grande, kiedy Byłem wojenną narzeczoną i zobaczywszy Tragiczny pościg na Polu bitwy, usłyszałem Historię Glenna Millera to wystawa poświęcona jednemu z najciekawszych artystów byłej Jugosławii, Tomislavowi Gotovacowi (1937–2010).
Był on nie tylko twórcą filmów, performensów, fotografii i kolaży, ale też kimś, kto zaprojektował sobie cały złożony świat, w którym traktował własne życie jako część twórczości, a jego etapy jako fragmenty z czasem nawarstwiającej się historii. Prace Gotovaca odnoszą się zawsze do wielu elementów tej całości, na którą składają się jego życie, inne jego prace, polityka, historia jego kraju, a także, albo przede wszystkim, filmy innych reżyserów.
Film był dla niego głównym środkiem wyrazu i punktem odniesienia. Uważał, że rzeczywistość została przez filmy ukształtowana. Wielokrotnie oglądał te same filmy – aż do momentu, kiedy akcja i to, na co zazwyczaj zwraca się uwagę, traciły znaczenie, widoczny zaś stawał się drugi plan: specyficzne dla danego reżysera ruchy kamery, powtarzalność ujęć, szczegół kadru, cechy decydujące o osobowości filmów. Miłosna relacja, która łączyła Gotovaca z kinem, łączyła go też i z innymi rzeczami: z Zagrzebiem, z jazzem, z komiksami, z Billie Holiday, z polityką.

Czas: 13.04–26.05
Miejsce: Warszawa, Instytut Awangardy, al. Solidarności 64 m. 118
www.fgf.com.pl

<<< Performens Tomislava Gotovaca w Atelier Mariny Abramovic podczas kręcenia przez telewizję bawarską filmu Belgrade Youth, Belgrad, 1970

Łukasz Gorczyca i Michał Kaczyński w latach 90. zaistnieli w środowisku artystycznym dzięki licznym tekstom krytycznym oraz pismu „Raster”, które wydawali od 1995 roku. W tym samym czasie założyciele Galerii Raster prowadzili też własną praktykę artystyczną, co było kluczowe dla krystalizowania się wizji ich przyszłej galerii. W 2000 roku w BWA Zielona Góra odbyła się wystawa artystów grupy Ładnie: Rafała Bujnowskiego, Marcina Maciejowskiego oraz Wilhelma Sasnala, której kuratorami byli Gorczyca i Kaczyński. Pokaz okazał się symbolicznym zakończeniem twórczości artystycznej dla jej dwóch kuratorów. Kolejnym etapem ich działalności stała się Galeria Raster.
Punktem wyjścia wystawy Raster. Wiek szkolny są prace Gorczycy i Kaczyńskiego z lat 90. podzielone wedle tematów charakterystycznych dla ich wczesnej twórczości. Centralny blok tematyczny wystawy stanowić będzie D.O.M. POLSKI, w ramach którego pokazane zostaną prace historyczne oraz te stworzone specjalnie na wystawę w BWAZG. Do projektu odnosić się będzie także przygotowywana publikacja. Wystawę uzupełnią materiały archiwalne sprzed założenia Galerii Raster – tomiki poezji, zaproszenia na wystawy, numery pisma „Raster” oraz zdjęcia.

Czas: 13.04–25.05
Miejsce: Zielona Góra, Galeria BWA, al. Niepodległości 19
www.bwazg.pl

<<< Mateusz Dajwer, Bez tytułu (Zły dom Poland), 1999, olej na płótnie, 73 x 73 cm, dzięki uprzejmości galerii Raster, Warszawa

Line and Surface jest zbiorem ponad 250 fotografii dokumentujących ostatnie 12 lat działalności Eltono, artysty rozpoznawanego dzięki charakterystycznemu, geometrycznemu stylowi. Na 96 stronach nie tylko ukazano niesamowitą różnorodność jego prac, lecz także poruszono problem przedstawiania dzieł stworzonych w przestrzeni publicznej w zamkniętych pomieszczeniach galerii.
Eltono (1975) – związany w ostatnich latach z Madrytem, a od 2010 roku z Pekinem, dorastał na przedmieściach Paryża, gdzie również rozpoczął, trwającą do dziś, przygodę ze street artem. Na początku tworzył przy użyciu tradycyjnych narzędzi: puszek z farbą w sprayu, które pod koniec lat 90. zamienił na farbę akrylową i taśmę. To dzięki nim udało mu się stworzyć i rozwinąć niecodzienny, geometryczny język, którym posługuje się do dziś, zostawiając swoje „wiadomości” na ulicach i w galeriach całego świata (m.in. Tate Modern, Fundacion Miró).
Obecność Eltono w Warszawie to nie tylko książka: w kwietniu w ramach projektu This Way, realizowanego przez Fundację vlepvnet, Stowarzyszenie GPAS przy inicjatywie Biura Kultury, Eltono będzie malował na warszawskiej Pradze mural razem z uczestnikami warsztatów z Warszawy i Kijowa.

www.v9.bzzz.net

<<< Okładka albumu Eltono Line And Surface

„Tego miasta nie da się zobaczyć. Dopiero chadzając po nim z zamkniętymi oczami, można wyobrazić sobie, jak ono wygląda. Masyw wieżowców podległych geometrycznemu ułożeniu przysłonięty jest przez wijący się sznur monumentalnych kominów pyrkających dymem. To ich zasługa, że panuje tu taki osobliwy zapach, a całe to miasto spoczywa w półmroku. Ta aura nadaje miastu rys sztuczności, niepotrzebnego istnienia, groteski. […] To właśnie po Cover Street chadzał teraz Terry. Chłopak dopiero co zdał sobie sprawę z czasu, jaki ma do skonsumowania, zaczął więc zajadać się nim zachłannie; każdy kęs dostarczał mu sił, a spacer nabierał wyrazu opętańczej eskapady. Jeszcze resztka rozsądku przemówiła do Terry’ego gdzieś z oddali. Nie zrozumiał tego głosu” – to fragment historii opowiadanej śpiewem i dźwiękiem przez zespół Frozen Bird.
Zespół został założony w 2009 roku. W 2012 roku odbyła się premiera debiutanckiej płyty Terry's Tale. Ich muzyka to współczesna kameralistyka z elementami improwizacji i elektroniki. Zespół wykonuje piosenki śpiewane w języku angielskim, francuskim i polskim oraz utwory instrumentalne. Muzycy opowiadają historię onirycznej wędrówki młodego bohatera przez miasta pełne dziwnych postaci, tajemnych przejść i magicznych przedmiotów.
Zespół tworzą: Lula – głos, piano; Radek Duda – głos, piano, mbira, harmonijka ustna, kieliszki, cymbałki, elektronika; Radek Polakowski – akordeon, skrzypce, wiolonczela, melodyka; Piotr Janiec – tuba, cymbałki; Hubert Zemler – perkusja.

www.frozenbirds.pl

<<< Okładka płyty zespołu Frozen Bird

TUNEL. Znaczenie ludzkości dla przyszłości to perspektywiczny projekt, prowadzony przez PRS_801 (Prognostyczne Sekcje Rewolucyjne). Te przedstawiają się jako ogólnoświatowa struktura grup badaczy, odkrywców, eksperymentatorów, wynalazców i futurystów dążących do przemiany zastałych stosunków techno-społecznych poprzez rozpoznanie i przezwyciężenie przeszłości oraz predykcję i realizację przyszłości. Dążąc do w ten sposób sprecyzowanego celu, PRS przybyło do Opola, w którym bada wyobraźnię jego mieszkańców.
Oto jak Prognostyczna Sekcja Rewolucyjna 801 zachęca do wzięcia udziału w projekcie: Czy zastanawiasz się nad tym, jak będzie wyglądał świat jutra – świat twoich potomków? Czy rozważania dotyczące przyszłości towarzyszą ci równie często, co sentymentalne wspomnienia? Czy nieustannie planujesz, wizualizujesz, zakładasz, ekstrapolujesz, przewidujesz, prognozujesz, generujesz obrazy przyszłości? Czy pragniesz poznać przyszłość, zanim jeszcze nastąpi? I co najważniejsze, czy chcesz się do niej przygotować? Jeśli tak, to zgłoś się do nas i weź udział w projekcie TUNEL. Znaczenie ludzkości dla przyszłości. To rodzaj gry, której zasady są proste: wypełniasz ankietę; piszesz zgodnie z prawdą bez dłuższego namysłu; piszesz czytelnie. Następnie ankiety analizowane są przez PRS_801.

Czas: do 14.06
Miejsce: Opole, Galeria ANEKS GSW, pl. Teatralny 12
www.galeriaopole.pl

Za moment narodzin sztuki mediów uważa się pierwszą indywidualną wystawę Nam June Paika, zatytułowaną Exposition of Music – Electronic Television, która odbyła się w połowie marca 1963 roku. Wówczas jako dzieła sztuki pokazane zostały odbiorniki telewizyjne – spreparowane, odkształcające obraz i dźwięk telewizyjnego przekazu, pozbawione znanego kontekstu, za to zapraszające widzów do współtworzenia Participation TV – interakcji i swobodnej ingerencji w odbierany przez nie audiowizualny sygnał.
Zjawisko feedbacku, obraz generujący dźwięk, widmowe rozszczepienie barw, grafizacje oscyloskopowe, biały szum rozstrojonego odbiornika – to charakterystyczne dla analogowego wideo sposoby manipulacji obrazem. Poszczególne prace prezentowane na wystawie Krótka historia instalacji wideo nawiązują do klasycznych dzieł Nam June Paika, The Vasulkas, Bruce'a Naumana, Paula Sharitsa i Wojciecha Bruszewskiego, by wymienić tylko kilku artystów odkrywców, którzy jako pierwsi kształtowali nowy język elektronicznej sztuki.
Od tamtego czasu wideo, kreując nowe sposoby interakcji i komunikacji, stało się czymś więcej niż atrakcyjnym narzędziem awangardowym, rozpoczęło rewolucyjne przemiany funkcjonowania obrazu w całej kulturze współczesnej, która dzięki wideo właśnie odkryła i zarejestrowała swoje nowe oblicze.
Wystawa inauguruje cykl wydarzeń związanych z prezentacją stadiów rozwoju sztuki mediów i jej historycznych osiągnięć. Wystawy prezentować będą zarówno oryginalne dzieła, jak i współczesne powtórzenia najbardziej charakterystycznych idiomów i form historycznych znajdowanych w pracach najwybitniejszych artystów.

Czas: do 18.05
Miejsce: Wrocław, Centrum Sztuki WRO, ul. Widok 7
www.wrocenter.pl

<<< Tribute to Nam June Paik, Cross-feedback-TV, instalacja nawiązująca do pracy TV Cross Nam June Paika z 1966 roku, fot. Zbigniew Kupisz, Centrum Sztuki WRO

Wystawa Nowe miasta na trzech kontynentach to pierwsza w Polsce okazja, by zobaczyć bogaty dorobek Ernsta Maya – architekta i urbanisty, jednego z najwybitniejszych przedstawicieli klasycznego modernizmu na świecie – począwszy od datowanego na około 1910 rok niemieckiego ruchu miast ogrodów, przez erę Nowego Budownictwa i lata budowy epoki cudu gospodarczego, aż po upadek wielkich osiedli, zaczynający się w Europie w połowie lat 60. XX wieku. W wyniku działalności Ernsta Maya w Związku Radzieckim i późniejszej emigracji do Afryki obszar oddziaływania jego idei architektonicznych i urbanistycznych objął wiele odległych od siebie części świata, krajów o różnych systemach politycznych i zróżnicowanych społecznie.
Ernst May, jako dyrektor spółki użyteczności publicznej do spraw budowy mieszkań Schlesische Heimstätte we Wrocławiu, odcisnął zdecydowane piętno na budowie mieszkań i osiedli regionu w tym czasie. Liczne budynki projektu Maya we Wrocławiu oraz na Śląsku zachowały się do dziś.
Po wyjeździe z Wrocławia, jako radca budowlany Frankfurtu, opracował głośny i ceniony przez architektów na całym świecie eksperyment „Nowy Frankfurt”, ambitny program będący odpowiedzią na ekonomiczny kryzys lat dwudziestych XX wieku, a zakładający stworzenie nowatorskiego i dostosowanego do potrzeb powojennego społeczeństwa modelu miejskiego budownictwa mieszkalnego. Na wystawie zostaną zaprezentowane uporządkowane chronologicznie etapy twórczości Ernsta Maya.

Czas: do 17.06
Miejsce: Wrocław, Muzeum Architektury, ul. Bernardyńska 5
www.ma.wroc.pl

<<< Ernst May: Kiosk, ul.Karmelkowa, Wroclaw,1922-24 rok

Termin „rookie” jest zapożyczony z zawodowego sportu i oznacza osobę, która znajduje się na samym początku profesjonalnej kariery, która nie ma jeszcze doświadczenia i zazwyczaj wchodzi do gry z ławki rezerwowych. W przypadku imprezy książkowej „rookie” nabiera nowego znaczenia i pomaga opisać zarówno najmłodsze pokolenie niezależnych wydawców, jak i samą imprezę, która w tak szerokim kształcie odbędzie się w Polsce po raz pierwszy.
Rookie to rozciągnięty w czasie kilkumiesięczny projekt, na który składają się: konkurs na najciekawszą książkę autorską (artbook) oraz kilkudniowy festiwal prezentujący i promujący kulturę czytelniczą (ze szczególnym nastawieniem na artbooki). Kuratorem Rookie jest Honza Zamojski, artysta i wydawca, który zaprosił do udziału w nim profesjonalistów, artystów, projektantów, krytyków – osoby kompetentne i zaangażowane w kulturę czytelniczo-wydawniczą. Działania zaangażują odbiorców na wielu poziomach – poprzez warsztaty, prezentacje multimedialne, pokazy interaktywne czy przez udział w wymianie książek. Celem projektu jest popularyzacja kultury czytelniczej, ugruntowanie w obiegu literatury i sztuki pozycji artbooka – książki autorskiej, w której ważna jest zarówno treść merytoryczna, jak i rozwiązania formalne.

Czas: do 30.06
Miejsce: Poznań, Galeria Miejska Arsenał, ul. Stary Rynek 6 | www.r-o-o-k-i-e.com
www.arsenal.art.pl

<<< Plakat promujący projekt Rookie

Projekt Katarzyny Krakowiak, którego kuratorem jest Michał Libera, zwyciężył w konkursie na projekt wystawy w Polskim Pawilonie na 13. Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji w 2012.

W treści werdyktu jury, w którym zasiadali architekci, kuratorzy oraz przedstawiciele instytucji narodowych, m.in.: Krzysztof Domaradzki, Jerzy Grochulski, Krzysztof Ingarden, Zina Jarmoszuk, Jarosław Lubiak, Krzysztof Nawratek, Paweł Potoroczyn, Elias Redstone, Aleksandra Wasilkowska oraz Hanna Wróblewska, czytamy: Projekt przenosi to, co dzieje się w przestrzeni wspólnej na zewnątrz,  do wnętrza pawilonu. Projekt zakłada „podsłuchiwanie” innych, kwestionując ostrość podziału na to, co intymne i to, co publiczne. Czyni to poprzez transfer dźwięku – z jednej więc strony odrywa się od dosłowności przestrzeni i materii, z drugiej, poprzez sposób konstruowania projektu – ingerencję w infrastrukturę techniczną, zakładanie nieprzewidywalności stanu zastanego oraz negocjacji formalno-prawnych – dotyka samego sedna tego, czym dziś jest praca architekta. Idea „common ground” jest potraktowana w sposób nowatorski, realizowana zarówno na poziomie idei, jak i konstrukcji oraz funkcjonowania ekspozycji.

Więcej informacji o 13. Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji, którą będzie można oglądać od 29.08 do 25.11 TU: http://www.labiennale.org

Rozmowa z Katarzyną Krakowiak dla notesu.na.6. tygodni +TU

Katarzyna Krakowiak Słuchawy, projekt w ramach cyklu Ekspektatywa, Fundacja Bęc Zmiana 2009 / www.ekspektatywa.pl

Oron Catts i Ionat Zurr należą do czołowych przedstawicieli bio-artu – dziedziny łączącej w sobie działania artystyczne z narzędziami i praktykami wyniesionymi z laboratorium biologicznego. W 1996 roku powołali do istnienia Tissue Culture & Art Project przy Uniwersytecie Zachodniej Australii, którego celem jest rozwijanie współpracy pomiędzy artystami i naukowcami zajmującymi się materią organiczną.
Artyści tworzą instalacje i obiekty wykorzystując tkanki wyhodowane w laboratorium, a częściowo też przekształcają przestrzeń galeryjną w zaimprowizowane laboratorium biologiczne. Obiekty formowane z wyhodowanych tkanek Catts i Zurr nazywają bytami „pół-żywymi” (Semi-Living), zwracając tym samym uwagę na problematyczność pojęcia „życie” w odniesieniu do hodowanych sztucznie tkanek: pozornie podlegających procesom biologicznym, ale niezdolnych do samoistnego trwania, ani do przekształcenia się w bardziej złożone formy organiczne.
Na wystawie odbywającej się w ramach projektu Art & Science Meeting artyści zaprezentują swoje klasyczne dzieła, jak Victimless Leather, The Semi-Living Worry Dolls, czy The Pig Wings Project oraz nowy, przygotowany specjalnie na wystawę w Gdańsku Crude Substrate.

Czas: do 22.05
Miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1
www.laznia.pl

<<< Oron Catts i Ionat Zurr, w ramach Art&Science Meeting

Równoległa fragmentaryczność rzeczywistości, pamięci, wyobraźni, oddziaływań, pasji i różnic; rozbiera na części coś co zdawało się być całością. Wystawa Obiekty i Dezintegracje to prezentacja twórczości artystek, które w swoich pracach odwołują się do zagadnień rekonstrukcji, reorganizacji, dezintegracji form i obiektów oraz ich relacji wobec języka, a tym samym procesu przekładalności. Cristina David w filmie Prawdziwy powód migracji ludzi w Europie na Zachód koncentruje się na zmiennych i ruchomych kategoriach czasu, a dokładnie na różnicach, które mają mniej lub bardziej określone konsekwencje. Z kolei film Crusade Cynthii Marcello w wizualnie intensywny sposób przedstawia poszczególne etapy, składające się na całość dosłownej kompozycji i dekompozycji. Falke Pisano w Obiekcie i dezintegracjach skupia się na procesie zmiany formy obiektu rzeźby/instalacji w formę konwersacji/narracyjnego opisu. Tym samym Pisano kwestionuje relacje pomiędzy abstrakcyjnym obiektem a odbiorcą, zawracając uwagę na wielość strategii odbioru i formalne ograniczenia w interpretacji dzieł sztuki. Agnieszka Polska poprzez formę wizualnej narracji, opartej na własnych wyobrażeniach, usiłuje odtworzyć jeden z performensów Włodzimierza Borowskiego. Wreszcie Kama Sokolnicka w serii kolaży Resztki tworzy nowe wizualne historie z fragmentów pierwotnych kontekstów.

Czas: do 20.05
Miejsce: Gdańsk, Gdańska Galeria Miejska 2, ul. Powroźnicza 13/15,16/17
www.ggm.gda.pl


<<< Kama Sokolnicka, Disappoint of View, seria VII (suspens nr 5), 2011, dzieki uprzejmosci BWA Warszawa

Kuratorzy ekspozycji Układy równoległe zapowiadają, że nie będzie to wystawa problemowa, retrospektywna lub też trzy monograficzne pokazy. To raczej prezentacja „anegdotyczna”, pobudzająca apetyt na wiedzę i motywująca do własnych poszukiwań. Na wystawie zobaczymy prace trzech artystek: Jadwigi Maziarskiej, Gertrude Goldschmidt znanej jako Gego oraz Rosemarie Trockel. Pierwsza z nich działała w środowisku zdominowanym przez osobowości Tadeusza Kantora, Marii Jaremy i Erny Rosenstein. Mimo nowatorskiego stylu, spychana była przez historię sztuki na dalszy plan. Charakterystyczne dla prac Maziarskiej już od lat 40. było intensyfikowanie faktury i rozrastanie się malarskich kompozycji w trzeci wymiar. Za kulminację tego procesu można uznać woskowe reliefy powstające od końca lat 50.
Z kolei Gego, przesiąknięta duchem konstruktywizmu i dyscypliną formalną spod znaku Bauhausu, usiłowała stworzyć poetycki język formy, przy jednoczesnym zachowaniu intelektualnego rygoru procesu twórczego. Za pomocą linii artystka budowała w pustych przestrzeniach ażurowe struktury z metalu. Ich lekkość sprawiała, że wydawały się unosić i w nieskończoność rozrastać w wielkich salach galeryjnych.
Z kolei twórczość Rosemarie Trockel przesycona jest ironią. Przegląd przez jej prace to przegląd przez wszystkie najważniejsze nurty XX-wiecznej sztuki – od dadaizmu i surrealizmu po pop-art i minimalizm. Artystka przewrotnie bawi się każdym z tych kierunków, z przymrużeniem oka żonglując stylami.

Czas: 8.03–1.06
Miejsce: Poznań, galeria Art Stations, Stary Browar, ul. Półwiejska 42
www.artstationsfoundation5050.com

<<< Jadwiga Maziarska, Kompozycja, 1985, kolaż, papier, 70x50cm, dzięki uprzejmości Galerii Piekary

Idea nowej ekspozycji prac z Kolekcji CSW Zamek Ujazdowski bazuje przede wszystkim na bogatym dorobku działań tej instytucji z publicznością, realizowanych dzięki Programowi Edukacyjnemu oraz Laboratorium Edukacji Twórczej. Na wystawie Sytuacje poznawcze pokazane zostaną dzieła sztuki, które zyskiwały największy odzew publiczności w ramach działań edukacyjnych, wzbudzały emocje i refleksje, uruchomiały procesy poznawcze. Pomiędzy dziełami sztuki znajdują się także elementy działań Laboratorium Edukacji Twórczej. Działania te określa się zwykle jako „edukacyjne”, w istocie zaś są dziedziną praktykowania aktywnego uczestnictwa publiczności w sztuce. Dają one możliwość, by motywowani swoimi potrzebami poznawczymi widzowie zmieniali się w uczestników sztuki – i by inspirowani sztuką indywidualnie rozwijali swą wiedzę.
Układ wystawy tworzy tym razem nie tyle narracje, stanowiące konstrukcję poprzedniej ekspozycji prac z Kolekcji CSW (Rzeczy budzą uczucia. Wybrane na narracje), ile właśnie sytuacje – sugestywne punkty inspiracji i odniesień dla aktywności poznawczej.

Czas: do 27.05
Miejsce: Warszawa, CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

<<< Plakat promujący Sytuacje poznawcze

Wieczna radość to obietnica powszechnego szczęścia, które zapewnić ma szeroko aplikowana, także w życiu gospodarczym, kreatywność. Czy kreatywność stanowi narzędzie ludzkiej emancypacji, czy raczej instrument kontroli oraz przestrzeń dla inwestycji i spekulacji? 

Krytyczne spojrzenie na ideologię, która kreatywne sektory produkcji uznaje za centralne segmenty gospodarki, a klasę kreatywną za wiodącą siłę społeczną. Książka nie dotyczy jednak tylko wąsko rozumianego świata sztuki, chociaż poświęca jej wiele miejsca. Sztuka analizowana jest tutaj jako społeczny poligon doświadczalny, na którym testowane są nowatorskie sposoby organizowania pracy i jej zawłaszczania, produkcji i spekulacji, generowania wartości i jej akumulacji.
Publikacja zawiera pierwsze w Polsce przekłady tekstów znanych myślicieli takich jak Luc Boltanski, Issabelle Graw czy Martha Rosler. Publikacja nie zatrzymuje się tylko na krytycznej diagnozie, prezentuje także możliwe alternatywy dla obecnego status quo.

Czytaj wstęp: +TU

autorzy tekstów: Luc Boltanski, Alexander Neumann, John Roberts, Jason Francis Mc Gimsey,  Dušan Grlja, Massimiliano Tomba, Matteo Pasquinelli, Bojana Romic, Yiannis Mylonas, Joanna Bednarek, Ewa Majewska, Anna Zawadzka, Isabelle Bruno, Patricia Reed, Diedrich Diederichsen, Neil Cummings, Marina Vishmidt, Isabelle Graw, Hans Abbing, The Free Art Collective, Vlad Morariu, Stevphen Shukaitis, Martha Rosler, Gigi Roggero, Patricia Reed
komitet redakcyjny: Michał Kozłowski, Agnieszka Kurant, Jan Sowa (redaktor prowadzący), Krystian Szadkowski, Kuba Szreder
recenzja naukowa: dr hab. Piotr Żuk
wybór ilustracji: Martha Rosler, ilustracje z domeny publicznej oraz archiwum artystki
projekt graficzny/skład: Grzegorz Laszuk, Anna Hegman (Książki i Strony)
wydawca: Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana / www.funbec.eu
cena: 40 pln
ZAMAWIAM 

87% warszawiaków w przeciągu ostatniego roku ani razu nie było na wystawie sztuki – wynika z badania przeprowadzonego na zlecenie Stołecznej Estrady, warszawskiej instytucji miejskiej specjalizującej się w organizowaniu dużych plenerowych imprez kulturalnych i rozrywkowych. Jak wykazuje badanie, największą popularnością cieszyły się festyny, plenerowe imprezy okolicznościowe, takie jak piknik czy święto dzielnicy (59% biorących udział), oraz pokazy fi lmowe w kinach (66%, przy czym 37% było więcej niż 3 razy). 93% warszawiaków nie było ani razu na spotkaniu z artystą lub autorem, 70% nie było w teatrze i muzeum, 84% nie oglądało wystawy plenerowej, 92% nie wzięło udziału w spektaklu teatru ulicznego. Najpopularniejszym wydarzeniem kulturalnym w stolicy były Wianki nad Wisłą (84% słyszało, 39% było), koncerty chopinowskie w Łazienkach Królewskich (88% słyszało, 17% było). W Warszawskich Spotkaniach Teatralnych uczestniczyło 3% badanych, natomiast żaden z respondentów nie uczestniczył w festiwalu Warszawa w budowie organizowanym przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej. 43% warszawiaków nie interesuje się życiem kulturalnym miasta.

Dane pochodzą z badania Życie kulturalne warszawiaków przeprowadzonego na zlecenie Stołecznej Estrady www.estrada.com.pl

FORMAT P jest magazynem humanistycznym. Regularnie zmienia się jego profil, zespół redakcyjny, zasięg dystrybucji, a nawet same motywacje wydawców. Identyczny pozostaje tylko poręczny format magazynu: 13 na 17 centymetrów.

Najnowsza edycja FORMATU P, pod tytułem "The Future of Art Criticism as Pure Fiction" dojrzewała długo - większość tekstów została napisana jesienią i zimą 2010 roku. Tym razem jest to anglojęzyczny zbiór tekstów literackich, napisanych przez kilkunastoosobową grupę autorów zaproszonych przez redaktora prowadzącego tego numeru, Sebastiana Cichockiego. Kuratorzy i krytycy sztuki flirtowali z literaturą, jako "potencjalnym formatem wystawy sztuki". W efekcie powstało dziewiętnaście wystaw (obowiązywała zasada: tylko tekst, żadnych ilustracji), podszywających się pod opowiadania science-fiction czy erotyczne, fikcyjne wywiady, wiersze, etc. "Wydarzenie towarzyszące", dwudziesty element projektu, to pocztówka, której treść stworzyli wspólnie wszyscy autorzy numeru. Wśród gości Formatu #4 znajdują się m. in.: Sina Najafi, Raqs Media Collective, Łukasz Ronduda & Łukasz Gorczyca, Dieter Roelstraete, Aaron Schuster i Ysla Leaver-Lap.

Premiera zielonego FORMATU P na trawie w Królikarni, to tylko początek serii wydarzeń przybliżających nasz magazyn szerokiej publiczności.  Więcej informacji wkrótce!

FORMAT P ma formułę przechodnią, zespół redakcyjny współpracuje przy każdym wydaniu z inną grupą specjalistów, której powierza opracowanie merytorycznej koncepcji danego numeru. Każdy z nich ma swoje mocno zaakcentowane spięcie tematyczne. Do współpracy przy tworzeniu kolejnych numerów kwartalnika zapraszane są osoby, bądź zespoły, związane z różnymi kolektywami intelektualnymi, artystycznymi lub instytucjami.


THE FUTURE OF ART CRITICISM AS PURE FICTION
FORMAT P (P jak Piknik): zagadki filozoficzne, specjalna edycja magazynu, wystawa w Księgarni, relaks.
czas: 17.07, g. 18.00- 20.00, podczas otwarcia wystawy "Damy z pieskiem i małpką"
miejsce: Księgarnia w Królikarni, ul. Puławska 113a, Warszawa
www.format-p.pl

Format P. Magazyn humanistyczny
redaguje zespół: Sebastian Cichocki, Bogna Świątkowska, Jakub Jezierski, Clare Butcher, Krzysztof Gutfrański
Projekt graficzny: Jakub Jezierski
zamówienia: www.funbec.eu/sklep / sklep@funbec.eu
wydawca: Fundacja Bęc Zmiana
cena: 15 PLN

KLIKNIJ I ZOBACZ 20. ELEMENT FORMATU P!

<<< Format P: "The Future of Art Criticism as Pure Fiction", red. Sebastian Cichocki, proj. Jakub Jezierski, fot. Mikołaj Długosz

Bęc Multi-Trade Shop changes into an outlet of t-shirts that Warsaw has never seen before. As the tradition has it: Fontarte, Pan tu nie stał and Pinata, with guests: Mysiadziurka, Maciej Ratajski, Hakobo, 160 cm, Mysikrólik and more. Come and pick something for yourself and your friends! Or even for the newly-born citizens. Bearable prices.

time: 28.03-10.04
venue: Warsaw, ul. Mokotowska 65

<<<design: Maciej Ratajski / www.maciejratajski.com

Łagodny deszcz Marka Bartelika to wyprawa autora w świat sztuki, przez Paryż i Nowy Jork do Brazylii, rzeczywistej i mitycznej, gdzie „wszystko już było”. Znany i ceniony krytyk i historyk zadomowiony w Nowym Jorku porusza także w swojej książce tematy związane z narodzinami sztuki nowoczesnej i kultury alternatywnej w Brazylii, zagłębia się w twórczość takich artystów jak Orlan, Bispo do Rosario, Miguel Palma, zastanawia się nad znaczeniem rzeźby Grupa Laokoona, wspomina swoją przeszłość w Polsce i we Francji.

www.twardasztuka.pl

Wywiad z Markiem Bartelikiem: Niekonsekwencja i gwiazdorstwo. Polscy artyści w międzynarodowym obiegu sztuki +TU

The Bęc window will provide you with an opportunity to admire the fabric prepared by Alevtina Kakhidze. During the meeting you will also have a chance to get a free piece of the work by the Ukrainian artist! So come to Bęc and take a piece of art back home!

* “If you look at the shop window from afar, the glittering goods will look like stars. And stars, as you well know, belong to everyone – including you.” – this is the motto of the latest work from the artist. The 300-metre long fabric presents shop windows of the most exclusive and recognised brands worldwide. It was produced in one of the factories in Łódź and designed by Kakhidze.

Alevtina Kakhidze (b. 1973) – Ukrainian artist. In 2010 in residence at the CCA in Warsaw under the a-i-r laboratory programme. Wife of the engineer and developer Vladimir Babyuk, has been negotiating business alongside her husband for thirteen years. Her frequent travels abroad and artistic residences grew unbearable for Vlad, so they decided to establish together a centre for artistic residence in the garden of their large house in the suburbs of Kiev. www.alevtinakakhidze.com

time: 20.11.2010, 12.30-14.30
vanue: Bęc Zmiana, 65 Mokotowska St., Warsaw

<< Alventina Kakhidze, Fabric, 2010

Najnowsza książka Piotra Bazylko i Krzysztofa Masiewicza 77 dzieł sztuki z historią. Opowiadania zebrane to efekt kolekcjonowania historii, a nie obiektów sztuki. 77 dzieł sztuki z historią jest książką zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę ze sztuką współczesną jak i tych, którzy chcieliby poznać unikalne historie zza kulis świata sztuki.

Gdzie i kiedy artystyczna niemoc dopadła Wilhelma Sasnala? Jak i dlaczego Zuzanna Janin przygotowywała się do walki z Przemysłwem Saletą? W jaki sposób Wojciech Fangor zarobił na swoje pierwsze mieszkanie? Który z klasyków polskiego malarstwa zatytułował jedną ze swoich prac Gówno trąbi na zakręcie? Przy okazji licytacji jakiej pracy poznali się autorzy tej książki Piotr Bazylko i Krzysztof Masiewicz?

Wśród autorów tekstów i omawianych artystów m.in. Magdalena Abakanowicz, Paweł Althamer, Edward Dwurnik, Wojciech Fangor, Wojciech Fibak, Tadeusz Kantor, Józef Robakowski, Wilhelm Sasnal, Andrzej Starmach, Leon Tarasewicz, Andrzej Wróblewski, Jakub Julian Ziółowski.

W dyskusji podczas premiery ksiąźki udział wezmą: Piotr Bazylko, Karol Radziszewski, Piotr Kosiewski.

Piotr Bazylko (1968) i Krzysztof Masiewicz (1969) - autorzy bloga poświęconego rynkowi sztuki współczesnej artbazaar.blogspot.com, oraz wydanego w 2008 roku przez FundacjÍ Bęc Zmiana oraz Korporację Ha!Art Przewodnika kolekcjonera sztuki najnowszej.

Karol Radziszewski (1980) - malarz, performer, publicysta. Założyciel, wydawca i naczelny magazynu DIK Fagazine. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Piotr Kosiewski (1967) - historyk sztuki, krytyk. Stały współpracownik miesięcznika Znak i Kwartalnika Literackego Kresy. Współredaktor tomów zbiorowych m.in. Historycy polscy i ukraińscy wobec problemów XX wieku oraz Wojny bałkańskie.

Czas: 29.03.10, g. 19.00
miejsce: Kawiarnia Numery Litery
ul. Wilcza 26, Warszawa

P. Bazylko, K. Masiewicz: 77 dzieł sztuki z historią. Opowiadania zebrane
wydawca: 40 000 malarzy, Fundacja Bęc Zmiana
format: 11,7 x 16,5 cm, bogato ilustrowana
cena: 36 PLN

DZIKI MEBEL W BĘCU!
Bęc Zmiana, Mokotowska 65/7, Warszawa
do 15.03, pon-pią, godz. 11-19, oraz w weekendy i po zmroku przez szybę

Jeleń - regalik pochodzi z kolekcji firmowanej przez Mebleks Rafała Dominika. Twórca mówi o nim tak: Mebleks to taki projekt, jak źle by to nie brzmiało,  alternatywnego dizajnu, czy nawet nie dizajnu, tylko projektowania rzeczy,  które są abstrakcyjne i dziwne, ale w których siedzi potrzeba utylitarności.  poza tym chciałem stworzyć coś a la firmę, która sprzedaje rzeczy, których  nie ma (bo są tylko konceptem) i swoimi produktami stara się przebić  nadętość i sztywność współczesnego dizajnu. Ale oprócz tego wszystkiego, jest to oczywiście też okazja do żartów i zaskakiwania samego siebie wymyślaniem coraz to dziwniejszych rzeczy, nazw, itd.

Rafał Dominik - rocznik 1985. Autor i współautor takich inicjatyw twórczych jak: Mebleks, Fale Bałtyku (wraz z Ulą Niemirską), oraz projektów muzycznych Galaktic (disco polo) i Donkey Donk (techno). Stdiował malarstwo w pracowni Leona Tarasewicza na warszawskiej ASP. Mieszka w Warszawie.
Wywiad z Rafałem Dominikiem przeczytać można w nn6t#55 +TU

Więcej projektów Rafała +TU

Jeleń - regalik jest dostępny w sprzedaży. Info na miejscu (w lesie)

<< Rafał Dominik, Jeleń (Mebleks), fot. R. Dominik

Wyspa Synchronizacja - prezentowany przez Bęc Zmianę projekt Jakuba Szczęsnego unoszącej się na wodzie platformy do punktowego uzdatniania wody z Wisły zakwalifikował się do półfinału konkursu The Buckminster Fuller Challenge.

Konkurs ogłaszany co roku przez nowojorski The Buckminster Institute ma na celu wyłonienie i popularyzację projektu mogącego w przyszłości przyczynić się do rozwiązania najpoważniejszych problemów ludzkości.

Wszystkie projekty zakwalifikowane do półfinałów zostaną włączone do programu badawczego Instytutu, autorzy zwycięskiej koncepcji otrzymają grant w wysokości 100 000 dolarów na rozwój i realizację projektu. Ostateczne wyniki konkursu już w maju!

Tymczasem w Warszawie trwają już przygotowania do eksperymentalnej realizacji projektu. Urządzenie uzdatnia wodę tylko dzięki wysiłkowi chcących skorzystać z czystej wiślanej wody mieszkańców miasta - napędzane jest przez przyrządy gimnastyczne zamontowane na platformie.

*Projekt powstał w 2009 r. w ramach festiwalu Synchronicity 2, realizowanego dzięki dotacji otrzymanej od m.st. Warszawy. Opisywany jest szeroko w mediach zagranicznych, nie tylko zajmujących się architekturą i projektowaniem, ale także ekologią i odpowiedzialnym biznesem.

Kompletna lista projektów zakwalifikowanych do półfinału na: http://challenge.bfi.org/30_Semi_Finalists

 << Jakub Szczęsny, Wyspa.Synchronizacja, 2009

O Buckminster Fuller Challenge TU >